let there be light!

saklambaç

2010-02-10T04:40:00.002+02:00

bu blog bilmem kaç ay önce buraya taşınmıştır.

let there be light!

2009-09-17T05:28:00.006+03:00

merhaba okur,

bundan tam iki(2) yıl önce açmışım bu blogu. ne tesadüftür ki tam - ama tam - iki yıl sonra kapama kararı aldım. daha doğrusu taşınma kararı. öyle havalı ya da karanlık sebepleri yok. aslını istersen adına yaraşır bir şekilde ışığa gitmek için gibi bir amacı var. bu blogun da ışığa izin vermesinin vakti geldi artık.

merhaba okur..

ozan kayra

mini minnacık böcükler =)

2009-09-12T02:12:00.002+03:00

kafamı en çok kurcalayan sorunumu çözdüm. içim o kadar rahatladı ki. arkadaşınızın eski sevgilinizin 'fuckbuddy'si olduğunu öğrendiğinizde ne olur? ben söylüyorum; (eski) sevgilinizin hiç bilmediğiniz yönlerini öğreniyorsunuz. bir de zaman geçtikçe nasıl bir 'şey'e dönüştüğünü. yaklaşık 15 ay sonra ondan bahsederken gülüp geyikler çevirmeye başladım. ne büyük lütufmuş bu.. şöyle bir anektot çıktı o dialoglardan mesela: "..3 ay gözlük takmadım, *****'la çıktım işte.." ya da "moulin rouge bizim filmimizdi.." diye başlayan içli sohbet şöyle biter: "..hahah... evet ya, oyuncu kırmızı değirmen'in gülü oldu, o*ospu oldu, şair de yas tuttu..puhaohaohahaha.." neler öğrendim, şimdi söylemeye dilim varmıyor. ama pes doğrusu, beni şaşırtamaz artık bundan gayrı. yazımı bir şarkıyla bitirmek istiyorum:

"hayatıma giren herkese
yaşanmış herşeye
teşekkürler
büyüyorum sizinleee.."

olacak olacak

2009-09-01T22:44:00.003+03:00

insan dediğin ne garip varlık.. son postumdan sonra ruh halim değişti. biraz yazıp dökülmenin etkisi, biraz tesadüflerin, biraz da umudun..

2 günden beridir şunun farkıdayım: benim içimde bir 'aşk' duygusu var. sevmeyi seviyorum sanırım. sevmeyi sevmeliyim. güzel bir his bu. ve o duyguyu pozitif aşka çevirmek elimde. aylardır negatif aşka bel bağladım, umutsuz yere üzüldüm durdum. sonra nötr aşka geçtim sanırım, kendi yağında kavrulan, beklentisiz aşk. şimdi pozitif aşka geçip kendimi iyi hissetmeye başlıyorum. istediğim kişi olursa ne mutlu, olmazsa "n'apalım" diyeceğiz..

farkında olduğum diğer ve daha önemli olan da şu: mutsuz olmamın asıl sebebi şu aşk meseli değil. insanlara sorunca söylenecek bahanesi o. asıl sorunum maddi. bunda da yapabileceğim herşeyi yapıyorum. olacak, düzelecek bu da. umudum var en azından. o da düzelince yoluna girmeye başlayacak hayat.

"gençsin, üzgün olma. mutlu olmalısın sen. neden böyle şeyler yazıyorsun ki?" diye akıl veren insanlara ne desem bilmiyorum. biliyorum iyi niyetliler, sağolsunlar. ama ben meraklı mıyım acaba böyle boynu bükük melankolik takılmaya acaba? hiç de değilim. gencim, güzelim. niye şu biricik günlerimi heba etmek isteyeyim. şansım yoksa suç benim mi. =p

böyle işte.. sanırım birşeyler olacak. yakında siz de haberini alırsınız elbet..

tur'at-ladı

2009-08-30T23:27:00.003+03:00

ne kadar da iyiydim halbuki. ne kadar da iyi olmaya çalışırken yedim o baltayı gövdeme yine ve yine. ha umudumu kaybetmiş değilim hayattan yana. sadece kontrolsüz tepkilerimden birini yaşıyorum, geçici. ulan böyle postla girmemeye söz vermiştim kendime. olmuyor ama. olmuyor işte. okuyorsa da okuyor, ne diyeyim. nasılsa uçtu kalan umudum da elimden. öyle böyle debeleniş olsun.

dün gece güzeldi. gecenin iki buçuğundaki ani kararla taksime gidiş ve keyifli bir gece.. güzel mesajlaşmalarla kendimi mutlu hissetmem vs ne kadar da güzeldi. =)

sonra sabah oldu uyandık klan olarak. ah o msn konuşması. ah o haber alış. hep gecelerin ve yalnızların bulantısı işte. yeni bir arı kovanı bulmuş turat. yeni bir bal kovanı belki de. sonra italyandan gitar kalmış buna. var demek ki değeri ve anısı. artık kendimi suçlayamıyorum. bir kabahatim yok. paranoyak hiç değilim. onun paranoyaları bana mal oldu, yapıştı üstüme. kötü hissediyorum şimdi, çünkü mesaj atma teşebbüslerimi zor engelledim geçtiğimiz iki gece. iyi ki engellenmişim. daha kötü etmek vardı yoksa durumu. ben tam bir aptalım arkadaşım. dönse yine iner yelkenlerim suya sonuncusunda olduğu gibi. o korkar yine kaçar artık. neyseki hayatımı yeniden yapılandırma konusunda inatçı ve umutluyum. bundan vazgeçmiş değilim ve önceliklerimi biliyorum. zamanı var herşeyin, olacak herşey, sırasıyla.

geçen gün rüyamda gördüm 15 aydan beri 2., bilemedin 3. kez. güzel yerinde rüyamın telefona gelen mesajın sesiyle irkildim. ulan ne bahtsız herifim ben ya. =) ne mi gördüm rüyamda? aslında büyük bişey değil. yolda yürüyorduk, raslaştık. sohbet etmeye başladık. öyle koluma girdi. samimi ve doğal bir sohbetti zorlamasızından. hatta kendimi tutamayıp ne hale gelmişsin sen dedim. güldük ikimiz de. özlemişim demek. sonra uyandım tabi.

bir tur daha atladı. ben de hayata rağmen zorluyorum. başaracağım. kısa vadede pek beklentim yok ama uzun vadede hayat beni bekliyor. yarın olunca göreceğiz.

tek basamaklı ve tek haneliydi hep kalabalığımız
tek basamaklı tek hanelerde tek başınalıktı yaşadığımız

resim: joan miro - der sonnenschlucker

Hakkımdaki yanılgı teoremi

2009-08-30T06:57:00.003+03:00

Beni beyaz gösteren hayvanlar konsolosluğunda
çok güldüğüm kesik tablolar koridoru
çırılçıplak Z harfleriyle doluydu:
Mantık Z ise alfabe tamamlanmış,alfabe bitmiştir.
Orada artık yeni dillerin kadınları ’sessizlik’ doğurur.

’Felsefenin kamışı kalksa her canlının bir jeneriği olurdu’ baskın genlerin trajedisi ile
aşk bir lafa dönüşür,aşk bir lafa bürünür gelir..
’Ben lafım’ derdi..
Bu laf bana çok dokunurdu..

Edindiğim tehlike,sahip çıktığım cismani girdap
özgürlüğün gözünü çıkartır,yerine
acıdan arta kalan ’’bilinci’’ oturturdu..
Yoksa dünya,zaten yoktu..

Bu gezegen hayaldi,hayalperverdi,acayip bir rivayet..
Gerçekle olsaydı en küçük ilintisi,bugün mezarlarlıklarda bir tek ’İskender’ konuşulurdu...

k.iskender

Kaosun Altın Çağı

2009-08-25T22:08:00.001+03:00

Yunanlılar evreni kaosla başlattılar. ‘Önce kaos vardı..’ diye başlar varoluş. Yazıma böyle afili bir şekilde Yunanlılardan bahsederek başladığıma bakmayın. Doğu’yu çok iyi bilmesem de uygarlığın Yunan’la başlamadığını biliyorum. Konuya gelince, kaos bir varoluş serüveni insanoğlu için ve devinimini yitirmeden hala var olmaya çalışan maddeler dünyasında hükümranlığını sürmektedir.

Teknoloji Çağı dediğimiz şu erken evrede kaos tekrar canlanmış, metropollerden kablolar ve uydular aracılığıyla ıssız topraklara kadar tüm dünyaya yayılmıştır. Sokaklardan gelen çocuk ve motor seslerinden tutun da kafamızda sürüklediğimiz düşüncelerle çöllere kadar onu her yere götürdük. Kaos bizi kullandı diyebiliriz, hepimiz ona hizmet ettik tarih boyunca.

Gündelik yaşantımıza bakın. Sabahın erken saatlerinden itibaren bir döngüyle hep karmaşanın içine adım atıyoruz: Trafik, kalabalık, insan yığınları, sokaklar, işyerleri ve okullar, barlar ve kafeler, evde televizyon ve bilgisayar, uykuda rüyalar… Teknoloji çağı kaos çağıdır. Global dünya kaosun kalesidir. Büyük devletlerin çıkar çatışmaları, büyüklü küçüklü rantlaşmalar, yaratmaya çalıştığımız otoriteler, ünlülerin magazinel yaşantıları bizleri gitgide yalnızlaştığımız bir kaosun içine sürüklemekte. Teknolojiyi de nefer ederek kaosun gizli ajanları olarak her aktör makro ve mikro sistemlerde rolünü farkında olmadan yerine getiriyor.

Yukarıda yazdıklarım yüzünden kaosu kötü birşey sanmayın. Kaos devinimseldir. Ana renklerle ara renklerin belirsiz bir düzende saydam bir kürenin içindeki hareketleri gibidir. Evet, belirsiz bir düzendir kaos, ya da ters ifadesiyle belirli bir düzensizliktir. Anka kuşunun hikayesini herkes duymuştur. Hikayesini bilmeseler bile yanıp yanıp nasıl da küllerinden tekrar doğduğu bilinir. Kaos işte böyledir. Önce göze belirsiz gelen bir düzenle (düzen diyorum çünkü nedensellik vardır.) bildiklerimiz yerle bir olur. Et küle döner, yapılar moloz yığınlarına. Zamanın işleyişi asla bitmediğinden (şu Yunanlılar 'kaos'tan sonra 'zaman'ın varolduğunu düşünmüşlerdir. Yani önce kaos varolduysa, sonra zaman gelmiştir. Hatta hiçbir tanrı ya da güç kaosa ve zamana karışamazdır.) yine, yeni ve yeniden bir varoluş başlar. Kül anka olur, moloz yığını bir yapı.

Kaos süreğen ve devinen bir varoluştur. Ondan kaçmaya çalışmak faydasızdır, çünkü girdap etkisi yaratır bu. Bitişler ve başlangıçlar, ölümler ve doğumlar onun elindedir. Tıpkı içinde yaşadığımız bu zaman gibi olasılıklar ve tezatlardan ibarettir. Umutsuzluğa düşen insanların haline bakın. Yazarlar ve şairler en büyük eserlerini çokluk umutsuz bir kaosun içinde yazmışlardır. Bu bazen bir savaş olmuştur, bazense kişisel bir debeleniş. Özgürlük hikayeleri düzenin bozulmasının ve yeniden kurulmasının hikayeleridir. Sıradan insana baktığınızda da farklı değildir durum. Dibe vurmadan yüzeye çıkamama durumu yani.

Kaos çağına hoşgeldiniz. Devletlerin ve insanların teknolojiyle hizmet ettiği bu varoluş sürecinde sonumuzu iyi bir başlangıç için hep birlikte hazırlamaya hazır mıyız?

Not: Bu yazı Serbest Yazarlar Platformu'nda yayınlanmıştır.

tomorrow is another day

2009-08-12T04:05:00.000+03:00

neden diye sormayın
gülüyorum işte
geceler eskisi kadar
karanlık değil
hüzünler koyu tatmıyor
bir umut işte
düştü avucuma
yarın başka bir gece
günler daha neşeli
sormayın neden diye
gülüyorum işte

özel pot: seni sekiyorum

2009-08-06T17:39:00.000+03:00

filmlerin evhamlı havasına kapılıyorum zaman zaman. bu son bir yıldır romantik filmlerden kaçmama sebep oluyor. elimde kumanda kendi televizyon kolektifimi yaparken bir filme rasladım. şu amerikan romantik filmlerinden biri. ölen sevgili ve ölümsüz aşk ideali. bunlardan bahsedilmesi bile gözlerimin dolmasına sebep oluyor bazen. son kez böyle bir filmi izlemem hayatımın dibe vurmasına sebep olacak bir ilişkiye itmişti beni. şimdi bundan kaçıyorum köşe bucak.

evde olmayı sevmiyorum. beni kafamdakilerle başbaşa bırakıyor bu. ölümsüz aşka karşı sonsuz kaçış sendromu yaratıyorum. kafamın içindekiler boynuma dolanıyor soğuk bir yılan hissiyle ve sıkıyor. annemin eve girmememden şikayet etmesini ona böylesi lüks mazeretlerle açıklamamın bir faydası olmayacak. 'hadi canım sen de!' ifadesine karşı konuşmak istemiyorum. kumanda elimde televizyona lanetler ederek kanallar arasında git-gel yapıyorum, yahut kitabıma dalıp başka dünyalara ve düşüncelere gidiyorum. ta ki aynı cümleyi defalarca okuyana kadar. bu demek oluyor ki artık konsantrasyon sorunu yaşamaya başlamışım.

şimdi birkaç saat geçti. film bitmek üzere artık. sidilerin arasından o filmi bulup izlemeye karar verdim. hem odamda rahatsız edilmeden zırıl zırıl ağlayabilirim de. ah evet melankolikliği seviyorum. dışarda ayılıp bayıldığım yok. bu benim özelim. hayatın bir gerçeği olarak kabul ettiğim bir his. tıpkı gülmek ve neşelenmek gibi bir gereklilik denge için. sekizinci ayın beşinde, saat onu otuzyedi geçe o filmi izlemeye hazırlanıyorum şimdi. havlu/mendil hazır. bu sefer gözlüklerimin üzerine oturmam ağlarken umarım. =)

kül kustuk

2009-07-30T18:59:00.003+03:00

aşklar biriktirdik uzuvlarımızı kanatarak
gözlerimizi yumup kandıklarımızdan
zamanlar çaldık dikmek için tenimizi
bitiyor işte gün ve gece
bu sonsuz düğüme bir ilmik de
gam ekliyor özlemlerimiz
hiç olmayacak bir duaydı ki
düşmedi dudaklarımızdan kadim olan
kırgınlıklarımızı da götürdü
ağardı kapanan yaralarımız çizgi çizgi
bakışlarımızda eski ışık yok, büyümüşüz
ölmüşüz de bilmemişiz bazı bazı
omuzlarımız üstünde dik başımız
dövüşmüşüz cansız yürekler ordusunda
savaşabilmeyi umut etmişiz artık
barış ayakta durabildiğimiz noktaymış
öylece dikilip izledik hayatı o gündür
hasılı çok gördük,az yaşadık
düsturumuzda unutmak varmış
yarınlar dün silinerek kurulmaz
emek can yakarmış

30/06/2009

sıradan bir gün

2009-07-17T17:31:00.001+03:00

sana ulaşmak
buzda yürümeye mi benzer?
yakaladım derken çatlayınca zırh
gölün dibini boylamaya mı?
ellerim soğuk şimdi
kanım morardı
bembeyaz yüzüm
boz bir küre sanırsın

sana ulaşmak
uçmaya mı benzer havada?
ne kadar kanat çırpsam
bilirim kuş değilim
umarsız bir anlamla gözlerimde
yere çakılmaya benzer

sana ulaşmak
yazın ortasında dondurma olmak mıdır?
avuçlarında erimek
eridikçe bitmek
dudaklarındaki açlıkla tükenmek

sana ulaşamamak desem
yaşamanın ta kendisi

19/06/2007
stockholm

ahan da istanbul

2009-07-13T20:07:00.003+03:00

işte istanbul açtın bana kollarını sokaklarınla, barlarınla, gece kulüplerinle. değişmezliğinin verdiği güven ve arsızlığının yavrusu öngörülmezliklerinle kavuştum sana. en çok ben değişmişim, görünürde aynı deliyim, hadi az biraz dinmiş halinden.

geldim işte istanbul,

sırtımdan attım o yükleri. o yükler kendilerine gebeler şimdi, hükümsüzler.

kafanız rahat, gönlünüz hoş olsun okurlar..

ulan istanbul!

2009-07-06T17:16:00.004+03:00

ulan istanbul, bekle bak gelmiyor muyum üzerine üzerine! =)
özledim ulan toz toprak kokan ellerini
kadıköy, boğaz, galata üçgeni kuran manzaranı izlerken
arabada cigara içtiğim geceyi unutur muyum sanıyorsun
beyoğlu'nun arka sokaklarında köhne gizli barlar aramayı
ıslak hamburgerinin, dürümünün tadı hala damağımda
bir de erkeklerini özledim istanbul
kendini kucağına atmış aptal delikanlılarını
taksim meydanı'na karşı simit yemeyi özledim
bakışlarıma esrar katan orospularına bakmayı
ulan istanbul, bu sefer yeniyim bak
ona göre dağıt elimi, torpil geç hadi be
kaldırımlarında ceviz kırıp votka içelim
(dönünce bir de ceviz kırmayı deniyeyim iyisi mi) =)
ellerimle şekiller çizmeyi özledim taşlarına
en güzel manzaraları, en maytap gecelerini
kadıköy'e metrobüs uzanmış, okuluma 5 dakika metro
vapuruna binip kıta atlayalım seninle
adalarına gitmezsek olmaz, bu güne kadar olmadı yani
bundan sonra olacak, sultan ahmet'te ezan bitene
kadar zaman tutalım, kulak tıkayalım
görmediğim hazinelerini aç bana
bir de iş bulalım, cebimiz boş kalmasın artık
aylık akbil yükleyip düşelim yollara kaplumbağa
ulan istanbul, özledim seni selefsizim! =)

2 temmuz 1993, sivas, madımak

2009-07-02T19:01:00.000+03:00

cuidar de ti ines..

2009-06-26T08:39:00.002+03:00

onu ilk ne zaman gördüğümü hatırlamıyorum. ama ilk sohbetimiz odasında verdiği bir partide olmuştu. 417 numaralı odada votkalar içildi, siyaset ve dinden bahsettim. sağ görüşten olduğunu söyledi ve bu konular hakkında tartışmak istemediğini belirtti. niyetimin tartışmak değil, öğrenmek olduğunu söylediğimde "tamam" dedi ve anlattı sabırla. hayatımda tanıdığım en mükemmel insanlardan biridir ines. aylarca yabancı bir memlekette tekbaşına ayakta duran bir kadın. buradaki diğer erasmus öğrencilerinden farklı olarak o 30 hemşeriye sahip değildi. dilini konuşabildiği hiçkimse yoktu. aramızda sessizce dolaştı biz türkçe'ye kendimizi kaptırdığımızda. uyumluydu, hayır demedi hiçbir şeye. öyle ki elimizle yemek yediğimizde bizi izledi ve o da aynını yaptı. ines bir insan olarak tanıdığıma memnun olduğum nadir insanlardandır.

iki aydır aynı katta yaşıyoruz ines'le. eski oda arkadaşı büyükannesinin ablası aracılığıyla yolldığı parayı çalmasına ve kıyafetlerini sormadan kullanmasına ses çıkarmadan odasını değiştirdi. yakınındakilerden başka kimseye söylemedi ne olduğunu. sustu. odasını değiştirdi. o kadar düzgün bir insan ines. kadınıyla erkeğiyle herkes aşık ines'e. o kadar iyi bir insan ines.

iyi insanlar neden açık hedef halindedir bilmiyorum. kalp yarası oldu onunda. klüplerde hırçın delikanlılık yapan bir türk erkeğine kaptırdı gönlünü. delikanlının da gönlü vardı onda ama saçma sebeplerden dolayı olmuyordu; türkiye'den müslüman bir kızla evlenmek. ines çok acı çekti ama vakurdur. kimseye göstermedi zayıflığını. çoğu zaman kapalı bir kutu oldu. yüzüne baktığımda anladığımı sanıyordum onu. yüzüne baktığımda gördüğüm insandan memnundum.

yarım saat sonra bıçkın delikanlı tren istasyonuna götürecek ve yolcu edecek onu. bütün gece birlikteydik. kız kardeşlerimiz ağladı, ines ağladı. sonra mutfak eşyalarını bana vermek için toparlarken ben başladım ağlamaya. tabak, çanak, yiyecek, içecek ne varsa bir araya topluyordu. "seda bunu sevmez, biliyorum ama bunu da al." bile dedi. seda'nın sirke sevmediğini unutmadı o anda da. işte ines böyle düşünür insanları hep. ne yazacağımı kestiremiyorumines için. ama ispanya'da bir kız kardeşim olduğunu biliyorum. verdiği ispanyolca sözlüğü parçalayana kadar kullanacağıma da söz veriyorum.

cuidar de ti ines..

döküntü

2009-06-24T21:14:00.003+03:00

geldi, kapımdan baktı çekinceli bir ifadeyle. beklenendi o, özlenen ama korkulan. güvenmediğinden korkarsın, tekrar tekrar tekrarlanan tereddütlerin olur. uzaktan bakarsın önce, temkinlisindir - öyle sanıyor da olabilirsin. suratına tükürmemek için tutarsın kendini kasım kasım. yavaş yavaş dökülür inciler, kelimeler cümlelere varır. bakarsın cengaver cesaretini takınmıştır yine. neye güvendiğini anlamazsın. sevgine mi? =) sevmek her koşulda yeniler mi? insan kendi içindeki sevgiye güvensin önce.

akıl ve kalp arasında gidip geliyorum. orta yolu bulacağımdır bir yerde. kalbimin bu hızlı atışları 'geri dönüş'ten midir, 'umut'tan mıdır bilemiyorum ama göğsümde nefesimi daraltan hissin neyden olduğunu biliyorum. üst paragrafta özet-üstü bir şekilde anlattığım durumdan kaynaklanıyor.

üçüncü paragrafı satırlarken (kalem kılıçtan üstündür! =)) bunu okuyacak olmasının verdiği rahatsızlıkla açık açık yazamamanın verdiği kaygılı vaziyeti belirtmek istiyorum. hazır direkt hitab etmişken şunu da ekliyim.. birlikteyken okumadığın kadar çok okuyorsun blogumu. işte buna kıl oluyorum abi! =)

KAosun İçindeki Aşk Yıkıntıları

2009-06-19T17:10:00.004+03:00

(aşağıda okuyacağınız vicdani redçi bir arkadaşım tarafından yayınlanan bir fanzindir. burada yayınlamaktaki amacım sesini duyurmasına katkı sağlamak ve bunu desteklemektir. siz de böyle düşünüyorsanız, lütfen bloglarınızda yayınlayın. aşağıdaki link arkadaşımın bloguna aittir:

http://hayalci-utip.blogspot.com/ )

İAŞE

kafasına göre çıkan fanzin...
iasefanzin@yahoo.com
KAosun İçindeki Aşk Yıkıntıları

Sayı : 4
ARAYIŞ

İnsanın içindeki tıkanıklıklar büyüdükçe bir şeyler istiyor insan dışarıdan gelsin. Dışardan hep yalan geliyor(genellemeler ne kadar doğru ise). Peki hangi yalana inanacağım ? Bakıyorum insanların çoğu dinlerin ve devletlerin yalanlarına "inan"mışlar. İnançlı insanlar. Peki ben neye inanacağım ? İçimdeki tıkanıklığı çözeceğime inanamaz oldum artık. İnsan kendisine güvenemediği nokta da mı dışardan gelen şeylere inanmaya başlıyor yoksa? İnanmak ve bilmek arasında öyle büyük bir fark var ki. En az bildiklerimin gerçeklerden farklı olduğu kadar.
(devamını yazmaya çalışırken Mazlum Çimen’den sen benden gittin gideli ve (ismini anmadan önce Sivas katliamını hatırlatmadan duramayacağım) Hasret Gültekin’den bir insan ömrünü neye vermeli’yi dinledim.)
Devletin yalanlarına neden inanayım ? Madımak’ta ateşi yakanları umursamadılar bile. Devletin parasını kullanmamak adına direnebildiğim kadar direndim, destek olmamalıydım onlara. Onlar büyük bir güç ile savaşları yaratırlar sadece. Onlar büyük güçleri ile durdurmazlar Madımak’ın yanmasını geri çekilir ordu canice yakma eylemini gerçekleştirenlerin yanından. Dinlerin hiçbiri masum değil, ahlak bekçiliği yaparlar kendi adlarına. Ahlak gerçeği yanlıştan ayırt edebilmektir, Adem ile Havva’nın yemesi yasak olan meyve ise doğruyu ve yanlışı bilme meyvesidir. Doğru ile yanlışı bilmemiz yasak, yoksa kolay sömürülemeyiz, koyun olmamız gerekir çünkü.
Madem inanacak bir şey arıyorum şöyle olsun. Vatanları, Dinleri için öl(dür)meye hazır bunca insanın ortasında barış adına en az onlar kadar kararlı olmam gerekir. Pir Sultan'ın dediği gibi.

Kadılar, Müftüler fetva yazarsa
İşte kemend, işte boynum asarsa
İşte hançer, işte kellem keserse
Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan

Kendimi kesinlikle Pir Sultan ile kıyaslamıyorum, nasıl bir karınca olduğumu iyi biliyorum. Ormanda yangın varken ağzımdaki küçük su damlası ile yangını söndürmeye gitmek, sadece hayatta kalma çabasından ibaret bir hayattan daha onurlu görünüyor gözüme.
Dışardan duyduğum en güzel yalan; Askere gitmemek için direnmek. İnsan öldürmekten başka hiçbir işe yaramayan bir şeye verecek desteğim yok benim.

Parmak uçlarında ki tıkırtı

biliyorum.sen yine parmak uçlarına basarak yürümeye devam ediyorsun.

yere sağlam basmayı öğrenememiştin bir türlü.korkak ve çekingendin.bir o kadar da temizdin!
hayat sana her geçen gün yere sağlam basmayı öğretmeye çalışıyordu.
oysa bunu anlamayacak kadar tembel bir öğrenciydin.
acı çekmek alın yazındı sanki.bu dünya’ya acı çekmeye gelmiş sıranı bekliyordun sanki.
a h bu “sankiler” / dilimin ardına sığınak yapmış gibiler bugün.
biliyorum.sen yine parmak uçlarına basarak yürümeye çalışıyor ve her geçen gün kahrediyorsun hayatına!
attığın her adımın sonrasında / aynanın karşısına geçip / kendi kendine söz veriyorsun yeni baştan ve bir kez daha.
biliyor musun? yere nasıl bastığını görmeyeli uzun zaman oldu!
biliyorum ki / acılar içindesin.bu içimin derinliklerinden gelen en büyük hissiyat dedikleri şey olsa gerek.
şimdi içimin sesini dinliyorum! bir kez daha ve yeni baştan. çığlıklarını duyuyorum.basbas bağırıyorsun.ürkek bir kuş gibi kanat çırpıyorsun.
dün gece seni rüyamda gördüm.acı çekiyordun dememi bekleme.kaderime ve rüyalarıma inanmıyorum!
kendimi avutmak için bir tanrının kollarını açıp beni beklemesine nasıl göz yuma bilirim!
*
biliyorum.sen yine parmak uçlarına basarak yürümeye devam ediyorsun.
içten içe kanayan bir yaranın kabuk bağlaması / zamanın hangi miladına sığınak yapabilir!
yara bu.bazen hiçbir melhemin gücü “izin” geçmesini sağlamıyor.
iz bu.
ne zaman ona baksan, yaranın adını fısıldar sana.
hayatta ki en büyük beklentilerinden vazgeçe bilecek kadar güçlü kılan neydi seni?
ya da sen hayatında ki her şeyi göze alabilecek kadar güçlü müydün gerçekten! biliyorum.eminim ki halen takıntılarınla yaşamaya mahkum ediyorsun kendini.
canın sıkıldıkça ve paran oldukça cebinde/yaşadığın mekanın duvarlarının rengini değiştirmekle/
çevrende ki insanların yeteneklerine hayran kalıp onlar gibi olmakla/fütursuzca alış veriş yapıp/aldıklarınla ilgilenmemeye devam ediyorsun.

biliyorum.sen yine parmak uçlarına basarak yürümeye devam ediyorsun.
*
örselenmiş bir şarkıydın sen.
bütün akortlar diyez ve bemolleriyle çatışıyordu.
ortak payda da bileşen hiçbir kanun tasarısı yoktu ortalıkta!
kimliksiz bir mülteci gibi çaresizliğin peşkeşinde ki karakterdin adeta.
koşmayı yeni öğreniyordun.önüne çıkan çukurlardan korkuyordun.
ürkek bir kuş gibiydin..isyan düdüğü-n çoktan çalmıştı.
hayatının yöneticisi olmak adına bir devrim hazırlığın çoktan başlamıştı.
"devrim" ya yok edecekti! ya var edecekti!
Yoktan var etmek adına hiçbir tecrüben yoktu!
sınırların kadar genişti coğrafyan.
atlas okyanusu neredeyse oradaydı.
kabeye sığınan insanlar gibi yalnızlık kokuyordu tenin.
örselenmiş bir şarkıydın!
biliyorum.sen yine parmak uçlarına basarak yürümeye devam ediyorsun.

adımlarını korkak atmak için gelmemiştin bu dünyaya!
uzun soluklu yürüyüşleri kaldıramayacak kadar güçsüzdün.
giderek büyüyordun oysa.
birileri ya elini uzatacaktı sana, ya da sırtında taşıyacaktı.

-soylu ailelerin çocukları için kullanılan deyimlerin hepsini fazlasıyla hak ettiğini biliyordun.

”tık-tık-tık” adımlarından korkuyordun!
sıradan insanlar gibi olmayı özlediğini biliyordum.
yere düşmeyi, oyun oynamayı, küfretmeyi yaşamadığını biliyordun!

bildiklerinle yüzleşmek konusunda tereddütler yaşıyordun.
birilerinin sana “başarabilirsin” demesine hasret* yaşamaya müebbettin!

..

biliyorum.sen yine parmak uçlarına basarak yürümeye devam ediyorsun.
sevgiye acıkmıştın.açlığını dindirmen gerekiyordu!
o kocaman ağzın ve dişlerini sevmiyor, sevgiyi hep uzaklarda arıyordun.
s e v g i anlayışın ne kadarda tuhaf işliyordu.
sana sevgiyi yanlış öğrettiklerini/
hatta hiç mi hiç öğretmediklerini anladığında -
yaşının hızla ilerlediğinin farkına varmıştın!
diğer insanların hayatlarını kıskanma çağına yeni girmiştin!
içinde ki etkileşimin haddi hesabı yoktu.
kendini bir anda o adar çok şeye adamak istiyordun ki!
yeni bir gitar, yeni bir kedi, yeni bir arkadaş, yeniye dair ne varsa!
artık gözlerin açılmaya başlamıştı. ”devrimin gerçekleşiyordu!”
kendini frenlemek gibi bir düşüncen yoktu!
ama yinede hiç bir şeyden tat alamadığının farkına vardın.hayatta ne istiyorsan olmalıydı.böyle yetişip, böyle büyümüştün.vitrinde gördüğün bir pabucu eğer beğendiysen, o artık senindi!böyle tatmin olup, huzur buluyordun!

üzerine geliyordu dağ! bir ovanın, bir dere yatağının özlemiyle büyümüştün!
özleyerek büyürken birde baktın ki:
“zamandan arta kalmış bir hayat” -
önünden nede çabuk akıp gitmiş!
yaşadıklarının faturasını ödeyecek olanın sen olduğunu anladığındaysa:
hayatın da ki “keş kelerle”
“neden ve nasıllarla”
savaşın ortasına “niçin” bırakıldığını,
kimin suçlu olduğunu,
acıyı
gördün!

bir robot gibi yaşadığını anladın!
acılar içindeydin. sürekli mide sancıları çekiyordun.
iç dünyan yıkımdaydı!
seni bu hayata sürükleyen-leri “ne kadar” sevdiğini sordun kendine!
sana verilen sevgiye değer biçme zamanıydı*
fazla seçeneğin yoktu.bunu da çok iyi biliyordun

gitmek!
gitmeyi seçtin.
alıp başını “dağın öte ki yüzüne”
Ovalara, derelere, gitmeyi seçtin!

biliyorum, suç senin değildi!
sen yine, bildiğin kadarsın!
parmak uçlarına basarak, yürümeye devam ediyorsun!

*

‘ sevgiyi ‘ -bulduğuna inandığında-
“aşkın” yokluğuyla kavrulduğunu fark ettin!

Şimdi sığınma vakti!
—gidecek yolun
gidecek yerlerin peşi ardına.. yola düşme vakti.

ve vakti geldiğinde, özgürlüğe kavuşur her kuş.
kafesinde yaşamaya alışmıştır.oysa her yer kafestir artık.

bülbüller öter. dere akar.
buram buram özgürlük kokar dört bir yanın. bir inci tanesidir yüreğin.
zora, zorbaya gelmez kimliğin.

bilmiyordun!

özgürlüğe kanat çırpmanın bedelini bilmiyordun! dününle, bugününle yüzleşmekten kaçıyordun.
bütün yenilgilerinde “gitmekten” yana olan yolu seçiyordun.
kafesin bir tek sıcaklığını özlüyordun. yemin, suyun ve çırpınma vaktinden geriye
bir tek:
adın yaşıyordu..
*
bekleyiş.!

dört tele, dört duvara sığmayan bir bekleyiş başlamıştı..bir kanadın yaralıydı! gök yüzünün bir parçası senindi.
göçmen kuşları gibi alıp başını gitmeyi seçmiştin!. bir kaçıştı bu.
isyan düdüğünün sesiydi.. aşkın sesini tanıdıkça yıpranıyordun.. bir pabuca sahip olmanın ne kadar kolay olduğunu anladıkça yıkıma uğruyordun. birinin kalbini fethetmenin ne kadar büyük bir işgal olduğunu anladın.o an yıkımın ne demek olduğunu anladın!
anladın.

geriye tek bir seçeneğin kalıyordu.
gitmek!
hayatına kaldığın yerden devam etmek.
geçmişini yok sayarak!
yaşadıklarını, anılarını yok ederek gitmek!
biliyordun. geçmişinin senin yakanı bırakmayacağını! en güçlü, en onurlu rolü oynamayı seçmiştin. iç yıkımın, ani nöbetler halinde gerçekleşiyordu. sense bunu görmezlikten geliyordun!
her seferinde gülmek için zorluyordun kendini. başkalarını inandırıyordun belki! ya kendini? uzun vadeli düşlere dalıyordun her sabah. hayallerinin ardına sığınıp, düzmece planlar yapıyordun!
bir yanın eksikti. eksikliğin kadar da kalabalıktın!
biliyordun..
en büyük hastalığını yumağa sarıyordun. kan kaybediyordun. hiçbir mehlem yaranı iğlileştirmiyordu.
iz bu.
unutmayı denemen faydasız.
güçsüzdün. gücün yerine geldiğinde her şey yoluna girecekti.

… şimdi bu yıkımın enkazında kaldı düşlerin..
düşlerin giderek büyüdü, sen büyüdün

biliyorum.. sen yine..

"PARMAK UÇLARINDA Kİ TIKIRTI"

masum aşk

2009-06-17T13:02:00.002+03:00

siz aşkı teninizden süzülen
terde arayanlarsınız masum
aşk buradan çok uzaklarda
çamurdan saraylarınızın lekeli
duvarlarına eflatun ay yansımaz
kadehinizi kargalar yudumlamış
kaderinizse yapışkan sülüklere karışık
masum aşk buradan uzaklarda
halbuki kurtulsanız teninizden
hücrelerinize dolar aşk damarlarınızdan
taşar nil’e karışır istemez
misiniz kuru gözleriniz ıslansın
kaybettiğiniz aşk buradan çok uzaklarda

(fotoğraf: http://img.izlesene.com/data/videoshots/397/397857-11.jpg )

Losers Keep Hope To Us

2009-06-16T01:55:00.000+03:00

(Bir önceki yazının Türkçe'sidir.)

Bazı insanlar karanlık bir ruhla doğarlar. Sanatsal yetenek bazen bir lanettir, ya da kendi lanetleriyle birlikte ortaya çıkar. Batıdan birçok hikaye duyduk; Janis Joplin, Kurt Cobain, Jim Morrison vs. Doğuda(doğu avrupa kastediliyor), Ryszard Riedel bir rock yıldızı olarak doğdu, bir blues efsanesi, ve bir uyuşturucu bağımlısı olarak düştü.Bununla birlikte, Czeslaw Niemen daha önceki bir rock efsanesi ve çağının öncülerindendi. onlara 'kaybedenler' dendi. Değerleri ya da saygıları yok sanıldı. Bu büyük bir hataydı. Onlar bu hayatı bir düşle yaşadılar. Kaybedenlerin bile devam etmek için bir düşleri vardır.

İlk önce Ryszard Riedel'den bahsetmek istiyorum. 7 eylül 1956'da Chorzów'da doğdu. İyi bir eğitim almadı. Babası hükümet için çalışırdı. R.R.'in bir oğlu ve bir kızı vardı. Uyuşturucu sorunu yaşıyordu, 'hoşaf' dedikleri bir Polonya eroini kullandı. Bu ölümüne neden oldu. Buna rağmen, insanlar ona her zaman saygı gösterdiler. Uyuşturucu kullanımına bağlı kalp yetmezliğinden 30 Temmuz 1994'te öldü ve 3 Ağustos'ta Wartogłowiec, Tychyon'da gömüldü.

Dżem grubunun vokalistiydi. Gruba 1973 aralığında katıldı. Riedel yenenekli bir müzisyendi ve Polonya'nın en iyi vokallerinden biriydi.Şarkı yazarı ve bestekardı. Şarkıları ağırlıklı olarak kendi hayatı üzerineydi. Ayrıca ülkesinin en karizmatik şarkıcılarındandı. Ryśkiem Skibińskim, Leszkiem Winderem , Józefem Skrzekiem , Nocną Zmianą Bluesa itp. Riga Skibińskim, L. Winder, Joseph Skrzekiem, Nocna Zmiana Bluesa gibi pek çok iyi müzisyenle çalıştı.

Birçok kayıdı bulunmaktadır:

•1983 Krzak'i; LP band Krzak, Tonpress
•1985 Dżem; MC band Dżem, Karolina
•1985 Cegła; LP band Dżem, Polskie Nagrania Muza
•1985 Blues forever ; LP Leszka Windera, Polskie Nagrania Muza
•1986 Absolutely Live; LP band Dżem, PolJazz
•1987 Zemsta nietoperzy; LP band Dżem, Pronit
•1988 Lunatycy - LP band Dżem, Polskie Nagrania Muza
•1988 Ryszard Skibiński - Ostatni koncert; LP Ryszarda Skibińskiego, Polskie Nagrania Muza
•1988 Józef Skrzek - Live; LP Józefa Skrzeka, Polskie Nagrania Muza
•1989 Urodziny; MC band Dżem
•1989 Najemnik; LP band Dżem
•1990 Dżem Session 1 MC band Dżem
•1991 Detox; MC and LP band Dżem
•1991 Detox; CD band Dżem
•1992 The Singles; CD band Dżem
•1992 Dzień, w którym pękło niebo; LP band Dżem
•1992 Wehikuł czasu - Spodek '92; 2CD band Dżem
•1993 14 urodziny; MC band Dżem
•1993 Autsajder; CD band Dżem
•1994 Akustycznie; CD band Dżem
•1994 Akustycznie - suplement; CD band Dżem
•2004 Złoty Paw; CD band Dżem
•2007 Gwiazdy polskiej muzyki lat 80.; CD band Dżem
•2007 Gwiazdy polskiej muzyki lat 80. - vol. 2; CD band Dżem

2005 yılında Riedel'in hayatı Jan Kidawa-Blonski tarafından filme aktarıldı, 'Skazany Na Bluesa'(Blues'a/Hüzne Adanmış).

Riedel'in yanı sıra, Czesław Niemen bir başka önemli Polonyalı rock şarkıcısıdır. 16 şubat 1939'da Stare Wasiliszki'de doğdu ve 17 ocak 2004'te öldü. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra doğduğu şehir Sovyet sınırları içinde kalmıştı. 50'lerde Polonya'ya taşınmasına izin verildi. Doğduğu şehirden geçen nehrin adı olan Niemen'i mahlas olarak kullandı.Çok geniş bir ses aralığına sahipti. Polonya'da uzun saçlı ve renkli kıyafetler giyen ilk şarkıcıydı. Bu durumu devleti kızdırmıştır.

İlk üç albümünü 'Akwarele' adındaki grubuyla birlikte kaydetmiştir. Daha sonraki albümlerini yeni gruplarıyla kaydetmiştir; 'Enigmatic', 'Grupa Nieme' ve 'Aerolit'. 1969'a kadar rock ve soul tarzında müzik yapan Niemen, 'Enigmatic' albümünde progressive rock'a kaymıştır. En ünlü şarkısı 'Dziwny Jest Ten świat’ (Strange Is The World)tır. Bu şarkısı 1970'lerde İngilizce olarak da kaydedildi. 1974'te Jan Hammer ve Mahavishnu Orkestrası'ndan Rick Laird'le birlikte 'Mourner's Rhapsody'yi kaydetmiştir. 1970'lerde 'Katharsis' albümüyle tarzını tekrar jazz-rock fussion ve elektronik müzik olarak değiştirmiştir.

Diskografisi:
•1967 Dziwny jest ten świat ("Strange Is This World")
•1968 Sukces ("Success")
•1969 Czy mnie jeszcze pamiętasz? ("Do You Still Remember Me?")
•1970 Enigmatic
•1971 Człowiek jam niewdzięczny - aka "Czerwony Album" ("Ungrateful Human I Am" aka "Red Album")
•1972 Strange Is This World (English lyrics, released in West Germany)
•1973 Ode to Venus (English lyrics, released in West Germany)
•1973 Niemen Vol. 1 and Niemen Vol. 2 - aka "Marionetki" ("Puppets")
•1973 Russische Lieder ("Russian Songs", Russian lyrics, released in West Germany)
•1974 Mourner's Rhapsody (English lyrics, released in West Germany, UK and USA)
•1975 Niemen Aerolit
•1976 Katharsis
•1978 Idée fixe
•1980 Postscriptum
•1982 Przeprowadzka ("Moving")
•1989 Terra deflorata
•1991 Terra deflorata (extended version)
•1993 Mouner's Rhapsody (extended version) (USA)
•1997 Moja i twoja nadzieja'97 ("Your and My Hope")
•2001 spodchmurykapelusza ("fromunderthecloudofahat")

Bu yazıyı yazarken tekrar öğrendim ki müzik barış, hayat ve kaosun yoludur. Ne kadar karanlık yaşadığınız önemli değildir. önemli olan ne kadar umudunuzun olduğu ve bunun ne kadarını insanlara aktarabildiğinizdir.

Losers Keep Hope To Us

2009-06-16T00:22:00.006+03:00

(Aşağıda okuyacağınız ödevimdir. en yakın zamanda Türkçe'ye çevirisini de yayınlayacağım. Şimdiden sizlerle paylaşmak istedim.)

Some people are born with a dark soul. Artistic talent is sometime a curse or can be revealed by another curse. We heard many stories from the West such the one of Janis Joplin, Kurt Cobain, Jim Morrison and so on. In the East, Rszard Riedel rised as a rock star, a legend of blues and felt down as a junkie. Besides, Czesław Niemen was an earlier legend of rock and a pioneer in his era. They were called `losers’. It was thought that they had no value nor respect. It was a big mistake. They lived that life with a dream. I can say that even losers have a dream to keep going on.

Firstly, I want to talk about Ryszard Riedel. He was born on September 7th 1956 in Chorzów. He hasn’t recieve a good education and his father worked for government. R. R. had a son and a daughter. He suffered from drug abuse, especially Polish heroin that is called ‘compote’. This was the reason of his death. Nevertheless, people paid respect to him. He died by cardiac insufficiency related to his drug abuses. He died on July 30th 1994 and was sunk into grave in Wartogłowiec, Tychyon August 3rd.

He was the vocal of Dżem. He attended the band in December 1973. Riedel was a talented person. He was one the best vocals in Poland. He wrote and composed songs. His lyrics were usually inspired by his own life. He was also one of the most charismatic vocals of his country. He worked with many good musicians such as Ryśkiem Skibińskim, Leszkiem Winderem , Józefem Skrzekiem , Nocną Zmianą Bluesa itp. Riga Skibińskim, L. Winder, Joseph Skrzekiem, Nocna Zmiana Bluesa etc.

He had many records:

•1983 Krzak'i; LP band Krzak, Tonpress
•1985 Dżem; MC band Dżem, Karolina
•1985 Cegła; LP band Dżem, Polskie Nagrania Muza
•1985 Blues forever ; LP Leszka Windera, Polskie Nagrania Muza
•1986 Absolutely Live; LP band Dżem, PolJazz
•1987 Zemsta nietoperzy; LP band Dżem, Pronit
•1988 Lunatycy - LP band Dżem, Polskie Nagrania Muza
•1988 Ryszard Skibiński - Ostatni koncert; LP Ryszarda Skibińskiego, Polskie Nagrania Muza
•1988 Józef Skrzek - Live; LP Józefa Skrzeka, Polskie Nagrania Muza
•1989 Urodziny; MC band Dżem
•1989 Najemnik; LP band Dżem
•1990 Dżem Session 1 MC band Dżem
•1991 Detox; MC and LP band Dżem
•1991 Detox; CD band Dżem
•1992 The Singles; CD band Dżem
•1992 Dzień, w którym pękło niebo; LP band Dżem
•1992 Wehikuł czasu - Spodek '92; 2CD band Dżem
•1993 14 urodziny; MC band Dżem
•1993 Autsajder; CD band Dżem
•1994 Akustycznie; CD band Dżem
•1994 Akustycznie - suplement; CD band Dżem
•2004 Złoty Paw; CD band Dżem
•2007 Gwiazdy polskiej muzyki lat 80.; CD band Dżem
•2007 Gwiazdy polskiej muzyki lat 80. - vol. 2; CD band Dżem

His life story was screened in the Polish movie ‘Destined For blues (Skazany na bluesa) which was directed by Jan Kidawa-Blonski in 2005. Here is one of his songs translated into english:

LIST DO M {Letter to M}

Mom I am writing to you a poem
Maybe the last, certainly the first
It is a deep, dark night
I sit in bed and she's sleeping next to me
And she's breathing quietly
There's some music coming to me
No, it's just noise in my head
Sitting, tone in tears
Because I am sad, for I am alone
Fear is stifling in me

Loneliness is such a terrible fear
It embraces me, it passes me
You see, Mom, I figured out myself
That there is no God, no, no
There is no God, no
My house is only quiet
Where you are, and I'm not there
Where I come back, I think not
Mom, I love you very much, I love you

I thought you hurt me
And I hurt you
Unfortunately, I realized it so late
So late; that I understood...
I understood it

Besides, Czesław Niemen is an another importand musician in Polish rock music. He was born on February 16th 1939 in Stare Wasiliszki in Grodno Province and died on January 17th 2004. After the World War II it became a part of Byelorussian SSR and in the 1950s he was allowed to move to Poland.

He had a very wide voice range and a rich intonation. He used the pseudonym Niemen instead of his real name focusing on his homeland. He was the first singer who had long hair, colourful clothes and introducing the psychedelic style, which annoyed the communist officials.

His first three albums were recorded with his band ‘Akwarele’ (Watercolours). Afterwards, he recorded with his other new bands; ‘Enigmatic’, ‘Grupa Nieme’ and ‘Aerolit’. He was singing rock and soul music, and after 1969, he changed his musical style to progressive rock as recording the album ‘Enigmatic’. His most famous song is ‘Dziwny Jest Ten świat’ (Strange Is The World). Also, he recorded that song in English in the early 1970s. In 1974 he recorded Mourner's Rhapsody with Jan Hammer and Rick Laird from Mahavishnu Orchestra. In the 1970s, he change his musical style again to jazz-rock fusion and electronic music as the album Katharsis.

His discography:

•1967 Dziwny jest ten świat ("Strange Is This World")
•1968 Sukces ("Success")
•1969 Czy mnie jeszcze pamiętasz? ("Do You Still Remember Me?")
•1970 Enigmatic
•1971 Człowiek jam niewdzięczny - aka "Czerwony Album" ("Ungrateful Human I Am" aka "Red Album")
•1972 Strange Is This World (English lyrics, released in West Germany)
•1973 Ode to Venus (English lyrics, released in West Germany)
•1973 Niemen Vol. 1 and Niemen Vol. 2 - aka "Marionetki" ("Puppets")
•1973 Russische Lieder ("Russian Songs", Russian lyrics, released in West Germany)
•1974 Mourner's Rhapsody (English lyrics, released in West Germany, UK and USA)
•1975 Niemen Aerolit
•1976 Katharsis
•1978 Idée fixe
•1980 Postscriptum
•1982 Przeprowadzka ("Moving")
•1989 Terra deflorata
•1991 Terra deflorata (extended version)
•1993 Mouner's Rhapsody (extended version) (USA)
•1997 Moja i twoja nadzieja'97 ("Your and My Hope")
•2001 spodchmurykapelusza ("fromunderthecloudofahat")

STRANGE IS THE WORLD

This is a strange world,
Where yet still
Is a lot of evil.
I wonder is
That since so many years
Man despises a man.

This strange world,
World of human affairs,
Sometimes ashamed to admit.
But often,
That someone has a bad word
Killed as a knife.

But people of good will is more
And firmly believe in it,
That this world
Do not die with him.
No! No! No!
He has time,
It is time
Destroy the hatred of each other.

But people of good will is more
And firmly believe in it,
That this world
Do not die with him.
No! No! No!
Now it is time,
It is time
Destroy the hatred of each other.

During this assingment, I learnt about good musicians and that music is the way of peace, life and chaos. It doesn’t matter that how dark you live is, the point is how hopeful you are and how much hope you do give back to people.

sel düşü

2009-06-08T06:14:00.002+03:00

öğüdümü selden alıyorum bundan böyle
bilişsiz bir saydamlıkta
taşı çağırıyorum kum taneciklerinde

yaşlılık
ne yorgunluktur şimdi göğün kıyısında
söz bitimi bir eğlencenin düşüyle
elini aya uzatmak
ölgün suda yansıyanı yakalamak
ahmaklıktır hayata karşı umut dağıtmak

bozgun ellerimde tuttuğum iştahsız toprak
bir hışımla yutardı beni de
örtmeseydi alnını biçarelik
yutardı beni hışmını yitirmeseydi keşke
yadsımıyorum yine de geceyle karışan yaşamı
yerin dibine batan güneşi

malmö 2006

kısa cümleler

2009-06-05T06:01:00.003+03:00

geceler öyle aciz ki uykudan. uyuyamıyorum. günler bitmiyor, geceler geçmiyor. bir parça uyku düşse gözüme, başımı yastığa koyduğumda siliniyor. her gün birbirinin aynı. buralarda hayat durağan. insanlar ya daha iyiler, ya da beter. çok sıkılıyorum, çok yalnızım. yine de durmadan ilerliyorum. susup sabrediyorum. yarın yeni bir gün, yarın yeni bir umut. elimde hiç birşey yokken nasıl bu kadar iyimser olabildiğimi sormayın. belki bu biteviye durgunluk sürecinde biriktirdiklerim güç verecek yarın. hiçlik ilk defa umut veriyor, hiçlik ilk defa karanlık değil. bugün karamsarım, yarın iyimser olacağım. ardımda karanlıklar bırakıp ışığa yürüyorum. ışığı buluyorum ve ışığa gömülüyorum. gömüyor ışık utanmaz elleriyle her yerimi. soluyorum hüzmelerini demet demet. geleceğin bir tasviri olsa gerek bu. saat 4'te havanın aydınlanması doğal değil. gecenin bu kadar kısa sürmesi haksızlık. uyumak istiyorum hava karanlıkken bir kere olsun. sabretmeyi öğrendim, uslu durmayı da. ama uyku tutmuyor, uyku peşimi bırakmış. günü yakalamak ne mümkün. bu zaman geçsin, başka bir devir olsun tarih. bir ay geçsin, sonra 4 gün. yeni çağ, yepyeniyim. pürüzlerimi silmişim, 'kül zırhımı soyunmuşum kıvılcım tutkusuyla şavkıyan.' onlar gibi değilim, aptal bir idealistim. bir amacım yok, sadece hissettiğim gibi yaşıyorum. yarın yeni bir başlangıç olacak. orada bekliyor olacağım ben de. sonra adım adım yeni bir ben doğacak, sonsuz bir bekleyişle muhtaç olduğum duyguları anacağım. kaos'umun son aşamasındayım. ilk aşaması iki insan etti. sonra herşey bulanıktı. birbirine girdi zıt olanlar.. derken duruluverdi. dingin, sakin, beklentisiz. kaos doğuruyor şimdi. gece ışık doğuruyor. yepyeni bir gelecek eskisini utandırıyor.

Aşka ve Doğaya İnanan İnsanların Coğrafyası: Mosuo

2009-05-30T04:56:00.002+03:00

Psikanalize göre savaş erilliğin ürünüdür, dişillikse dansla dışavurulur. Bugüne kadar en büyük feminist, kadıncı topluluk olarak amazonları öğrendik. Savaşçı kadın kabilesi, öyle ki ok atmak için göğüslerinin birinden vazgeçerlermiş. Ataerkil toplumun oluşturduğu kahraman kadın figürü bu. Peki ya kadının gerçek anlamda odak noktasını teşkil ettiği bir ütopya canlandırmak istesek nasıl bir toplum çıkar ortaya?

Çin'in güneybatısına gidelim. Dağların arasında, dış dünyadan yalıtılmış topraklara, Mosuolular denen bir topluluğun vatanına. Bu alabildiğine gerçek; bir ütopya değil, masal değil, film değil. Arjantinli gazeteci-doktor Ricardo Coler'in kitabıyla gazetelerimize konu olmuş bir azınlık bölgesi. Hep "Acaba nasıl olur?" diye merakla kafa patlattığım bir konuda iştah kabartan bir gerçek. İleride görülecek yerler listesine eklenen bir coğrafya.

Mosuolular, Naxi diye anılan bir etnik gruba dahil bir toplum. Dünya her anlamda ataerkilliğin dibine vururken onlar bir şekilde anaerkil düzende kalmış bir azınlık. Hatta soyları korunsun diye, Çin'de aile başına ikiden fazla kız çocuğuna sahip olma hakkına sahip olabilen tek topluluk. Genel olarak baktığımızda bir Orta Asya kültürü aslında, yalnızca anaerkil.

Ailenin reisi ve onuru en yaşlı kadınıdır. Önemli kararları o verir ve 10 ile 20 kişiden oluşan ailede herkesin saygısını hakeder. Bilge kadın figürünü her zaman sevmişimdir. İktidar tutkusundan çok aşka inanırlar diye düşündüğümden belki de. Mosuolu kadınların önem verdiği de bu. Ailelerinin mutluluğu onlar için paradan daha önemli.

Ataerkil medeniyeti baz alırsak eğer, Mosuoluları ilkel bir kabile olarak addedebiliriz. Toplayıcılıktan sonra dengesi değişen kadın-erkek rolleri burada pek etkilenmemiş. Bunun başlıca sebebini fiziksel olarak dışarıdan yalıtılmış bir coğrafyada yaşamaları olarak sayabiliriz belki de. Daha sonra inanç sistemlerine bakarak hayata bakışlarını daha net bir düzleme oturtabiliriz.

Şamanizm ve budizmin karışımı, doğacı bir dinleri var Mosuoluların. Doğa hemen her kültürdeki gibi dişi. Gemu(kutsal saydıkları dağ) adındaki aşk tanrıçası ve Shinami olarak kişileştirdikleri tabiat ana en yaygın olarak inanılan tanrıçaları. Yani aşka ve doğaya inanan insanların ülkesi Mosuo. Daha şiddetin bile nadir raslandığı, savaşın olmadığı bir dünya görüşü. Kadınlar en az zararla ve ılımlı bir yaklaşımla çözüyorlar sorunları. Bir açıkhava kültür müzesi gibi canlanıyor gözlerimde burası. İçinde yaşadığımız kirli kültürden sakınılması gerektiğine inanıyorum.

İlgimizi en çok çeken konulardan biri olan sekse gelelim şimdi de. Öyle ya, bunca aşka inanan bir toplumda seks hayatı nasıl yaşanıyordur. Tahmin etmesi zor değil ki eşini seçen taraf kadın. Evlilikler üçe ayrılıyor. 'Ziyaret evlilikleri' dedikleri ve bizim gözlerimizi faltaşı gibi açan ilk kategori şöyle oluyor: Kadın istiyorsa eğer, gece yatarken eşi için kapısını açık bırakıyor. Ne yaparlarsa yapsınlar sabah olmadan adamın evden çıkıp gitmesi gerekiyor. Mosuolu kadınlar 15 yaşlarına geldiklerinde eşlerini ağırlayabilecekleri bir odaya sahip oluyorlar ki ilişkiye girmelerine izin verilen yaş da 15. İkincisi ise basitçe, birlikte yaşama yöntemi. Erkek kadının yanına taşınıyor. Eğer aralarındaki aşk biterse erkek annesinin evine geri dönüyor(?). İlişkiler aşk biterse son buluyor ancak. Bu tür evliliklerde resmiyet aranmıyor. Yani kadının erkeği kabul etmesi ve iki tarafın da mutlu olması yeterli görülüyor. Son olarak tekeşliliği sayabiliyoruz. Bu da daha çok şehirlerde ya da diğer etnik gruplarla birlikte yaşanılan köylerde görülüyor.

İşin eğlence kısmı bittikten sonra sorumluluklar başlıyor. Bu ilişkilerden doğan çocuklar ne oluyorlar peki? Kan bağı Mosuoluların önem verdiği konulardan biri. Ancak baba figürü önemsenmeyen bir rol. Çocuk annenin ailesinde kalıyor. Kız çocuklarını doğrudan anne yetiştirirken erkek çocuklarından dayıları sorumlu oluyor. İşin abartılı kısmı, baba çocuklarını 'ergenlik töreni' diyebileceğimiz bir törene kadar göremiyor. Bu tören de çocuk 13 yaşına bastığı zaman yapılıyor. Yani baba oluyorsunuz ve çocuğunuz 13 yaşına bastığında "Merhaba yavrum, ben senin babanım." diye tanışıyorsunuz onunla. En haksız durum bu olsa gerek Mosuo geleneklerinde.

Kişisel olarak beni çok heyecanlandıran bir haberdi bu. 'Anaerkil kalsaydık farklı olur muydu?' sorusunu teorilere gerek bırakmadan açıklayan bir örnek. Cevapsa 'Pek farklı olmazdı.' oluyor. Yaşadığımız yüzyılda ideal olan toplum düzeni kadının ve erkeğin her anlamda eşit olmasına dayanıyor artık. Kadının yaptığı bir işi erkeğin, erkeğin yaptığı bir işi de kadının yapabileceği bir zamanda yaşıyoruz. Kas gücü üstünlük sağlayan bir ayrıcalık unsuru olmaktan çıktı. Biz de artık dengeyi sağlamayı öğrenirsek gelecek bizleri bekliyor..

(bu yazı 30.05.2009 tarihinde www.serbestyazarlar.com adresinde yayımlanmıştır.)

velev ki boş laf bunlar

2009-05-28T00:08:00.004+03:00

"öfkeyle kalkan zararla oturur." demiş ya eskiler; öfkeyle kalktım ve otururken öfkem o kadar büyüdü, o kadar yayıldı ki birçok kişi de benimle birlikte zararla oturdu. kabahat benim ama. öyle keskin ifadelerle bunca hassas bir konuya yaklaşılmaz, ki yıllardır bu ifadelerden beslenip palazlanan bir zihniyet var karşımda. dini, milliyeti hiç mühim değil bu bağlamda.

düşüncelerimden çok hissettiklerimi en toy halimle dökmüşüm klavyeme. ve ifadeleri o kadar ortada bırakmışım ki isteyen istediği demogojiyi yapmış üzerinden. çünkü at gözlüğüyle bakanlar dünyaya tablonun tümünü göremezler. dar alanlarındaki detaylarla ilgilenirler ancak.

ya çemberin içinde olacaksın ya da dışında. bu ülkede illa ki sürüye dahil olmalısın. zira sürüden ayrılanın başına türlü işler gelir. batının oyunlarından dem vuracaksın, diğer taraftan da oyuncak olacaksın ellerinde. böyle yürüyor işler. bir görüşü kötülüyorsan mutlaka ki zıttı görüşü destekliyorsundur. padişahın ağzından çıkan ferman, peygamberin ağzından çıkan hadistir. kendimizi de aşağı görecek değiliz ya, laf ediyorsak buyruğumuz olsun.

ibret-i alem olmadıkça susturamazsın düşünceyi. olunca da susturamazsın ama sesi duyulmaz fazla. bu yüzden hedef göstermek gerekir birilerini. bunun yolu da basit: o at gözlüğü çalıştırılıp cümleler itinayla ayıklanır. iyi niyet yahut açıklama içeren cümleler es geçilir ve "vay anam yandım!" tonlamalı bir ses tonunda saldırıya geçilir. geçmişte ne kadar zıt görüşlerde olduğunu belirtirsen şu an bulunduğun yere ne kadar düşünerek geldiğini vurgulamış olduğunu sanıp uzun uzadıya çelişkili hayatından bahsedersin. "eskiden uçardım ama sonradan bacaklarımı kullanmaya başlayınca ayaklarım yere basmaya başladı." benzeri cümleleri sıralamalısın. halbuki beşerin sınırlarını zorlamamalısındır. nereye ait olduğunu bulamadıysan bir yere ait olmama gibi bir seçimle tekbaşına yürüyebilmelisindir.

kimseye saldırmak istemiyorum ve kimseyi hedef de göstermeyeceğim. sadece düşüncelerim dünya düzeni kurmaya yönelik değildir. pratikte nasıl davrandığım teoride bahsedeceğim insan haklarından daha önemlidir diye düşünüyorum. bunun da bir önemi yok tabi. sizin ne algıladığınıza bakar.

fotoğraf : http://www.bendib.com/newones/2007/october/small/10-12-Hang-Together.jpg

bizim lenin ve yeni blog

2009-05-25T18:39:00.003+03:00

bizim lenin'in içi boşaldı. artık tam takır ve kuru bakır göbek adı. bir daha ne zaman kapağını açtığımda ışığı kesen doluluğa kavuşacak, ne zaman dikkatle çekeceğim o kapağı bilmiyorum. oturduk birbirimize bakıyoruz lenin'le. tanışıklığımız maziye dayanmasa da iyi anlaşıyorduk; içiyorduk birlikte, doyuyorduk. şimdi bizim lenin yıkılan bir rejim gibi çöktü.

bir de blogumu yeniledim. onu göstereyim dedim =)

bir kıymeti yok artık

2009-05-22T17:26:00.002+03:00

bir kıymeti yok artık

bir kıymeti yok artık bana baktığında parlayan gözlerinin
yorgun anlarında ve bitmeyen gecelerinde
adımı anmanın kutsal bir ayet gibi
ellerimi saçlarınla ovduğum günlerin
dudaklarımı teninle bilememin ne anlamı kaldı
son erkek değilsem kapından çıkan
telefonundaki ses başkasınınsa
aşk dendiğinde sen gelmiyorsan aklıma
bir kıymeti yok artık
en çok beni sevmiş olmanın

Melek kadın..güle güle..

2009-05-19T08:41:00.003+03:00

bir babaannem vardı. çocukluğum yanında geçti. iyisiyle kötüsüyle şu yaşıma babaannemli anılarla geldim. çok zaman nefret ettim. ama yaşlı dedik, 100 yaşında vardı belki. kocasını 22 yıl önce gömmüştü. ne kızlar, ne oğullar, ne kardeşler gömmüş. sülalenin en yaşlısıydı. beni çok severdi aslında. en kıymet bilir torunu bendim. yemeğin en güzel yerini bana ayırırdı hep. küçükken anne dermişim ona, anneme de emine. büyüdüm melek kadın dedim. adı melekti, kendi cin gibiydi. =) çok oynaşırdık babaannemle. mıncıklardım, pörsümüş memelerini ellerdim. yaşına bakmayın taş gibi kadındı, uzun boylu, filinta gibi. iyi bakardı kendine. akşam yemeği yerine süt ve bisküvi yerdi. lolita derdim gülerdik hepberaber. anneannemle babaannemi ziyarete giderken 'bizim kızları görmeye gidiyorum.' der(d)im.

çok konuşurdu babaannem. işine gelmeyeni duymazdı genelde. kapıyı açtı mı onu unuttum diye söylenmeye başlar, sonra da hal hatır sorup dedikodulara geçerdi. mahallenin ve özellikle apartmanın muhtarı gibiydi. bütün gün pencerenin önüne gider gelir yoldan geçenleri izlerdi. eşin dostun ölümü, düğünü oldu mu gitmese olmazdı. gezmeyi çok severdi. 'gitmek lazım, gelmedi derler. olur mu hiç öyle' diye başımızın etini yerdi. 'yaşlı kadınsın, otur' diyeni kim duyar..bir de ölene kadar çetik ördü. sahi öldü mü babaannem 4 saat önce? öyle dedi ablam msn'de.

iki gün önce kamerada gördüm onu. sesi, rengi gitmişti. tanıyamadım desem yeridir. doğruldu, ben olduğumu söylediklerinde beni duymadan konuştu, helalleştik. hakkını helal et dedi ya, ne hakkım geçti diye güldüm ben de. sonra dik duramadı, yığıldı yatağa. belli dedim, eyvah gidici bizim kadın. gitti..

bir yakını ölünce insanın onunla ilgili güzel anıları geliyor aklına. çok akrabam ölmüştü ama hiçbirinde ağlamamıştım. babaannem ölmeyecek sanırdım, o da ölürmüş..

cenaze namazımı kılanı..

2009-05-18T23:14:00.002+03:00

şaşkınlıktan ve sinirden ne yazacağımı bilemiyorum. bir kadın ölüyor ve bütün 'islam alemi' ayaklanıp cadı avına çıkar gibi onu ve onun gibi düşünenleri lanetliyor. hatta yaşam hakkına saldırıp 'allah'larına yakarıp onun gibi düşünen herkesin ölümünü diliyor. 'çağdaş' olmayı kötüleyip çağdaşlığın bütün nimetlerinden yararlanıyorlar. bu insanlar mevlana'dan alıntılar yapıyorlar. türbansız kadınları, ateistleri, eşcinselleri, deistleri ve benzerlerini lanetliyorlar. lanetlemek nedir, ölsünler istiyorlar. ironinin 'allahı' bunlar. mevlana'dan alıntı yaparak nasıl lanetlersin eşcinselleri bre kuşbeyinli. kör insanların başka duyuları gelişirmiş, bu dinle gözü kör olmuş insanların hangi duyuları gelişmiş bilemedim. insanlık desen yok, saygı desen yok, ha tutku dersen tutkuyla sarılmışlar dine. bunlar insanlık tarihinden bihaberler. hiç mi okula gitmemişler, hiç mi orta çağ, rönesans, reform okumamışlar. boktan dinlerini yüceltip dünyadışı saymak ne demektir? hepsi aynı allah'tan gelmemiş miydi?

türkiye gitgide korkutucu bir hal alıyor. korkuyorum, bunun başka açıklaması yok. ya kemalistlerin ezici bakışlarındasın ya da müslümanların pis bakışlarında. bunca fanatik olan herkese gaz odaları yapılsın. hitler birkaç yıllığına geri dönsün dünyaya be tanrı. ha? hadi be? dini ve milliyetleri yeryüzünden temizlemedikçe barış gelmeyecek. bunun kansız bir yolu olsa da uygulansa. hala çocuklarımızın kimlik kartlarına doğar doğmaz 'dini : islam' etiketi yapıştırılıyor. sonra öldüğü zaman cenaze namazı kılınmasın diye ayaklanıyor herkes. kimliğimde din hanesinin olması insanlık suçudur. öldüğümde cenaze namazımı kılan olursa dirilir domalınca arkadan saldırırım. müslüman rolü yapmaktan da heteroseksüel rolü yapmaktan da yeter geldi.

dünya için dileğim dinlerin ve milliyetlerin ortadan kalkması. başka türlü rahat yok insanlığa. cenaze namazımı da kılanı s.kerim unutmayın!

anlamını yitirmiş yazı - umursuyorum, öyleyse umarsızım

2009-05-17T20:30:00.003+03:00

bugünlerde anlam veremediğim bir duygu yoğunluğu içerisindeyim. zaten farkındaysanız pek birşeye anlam veremiyorum son zamanlarda. bunalımdayım sanıyordum 'yine', ama yok bunalım hali bu hal değil, tam olarak. o kadar da 'drama queen' bir karakter değilim zaten. manikdepresif biraz daha iyi oturuyor üstümde. hatlarımı da belli ediyor, kaslarımı da =) velhasıl kelam, iyiye çek-ebil-sem iyi, kötüye çek-ebil-sem kötü olacağım, ortadayım. günlerdir yön veremediğim bir duygu denizinde kulaç atıyorum. boynumu büksem boynum ağrıyor, başımı kaldırsam güneş gözümü yakıyor.

yazayım en iyisi. anlamı, amacı kaldırıp sandığa yazayım. burası özel alanım, blogum. 'ne saçmalıyorsun' diyemez kimse, gülerim. =) çok da sık saçmalamıyorum zaten. yazayım diyordum. yazmak nasıl da rahatlatıcı bir eylemdir öyle. ağlamam, gülmem yazarım. ohh dünya varmış. içimde ne varsa kusarım, dökerim, biter. burada öyle hüzün rüzgarları estiririm belki bazı zaman, gelin görün ki anlamsız bir tebessüm gelip yapışır yüzüme bilmeden. eh yay olmanın zorlukları işte. tutturamıyorsun bir yerde.

sonracığıma biraz da sağa sola sataşayım. patavatsızlık mı yoksa dobralık mı bilemedim ama hiç çekinmedim lafımı. ben çekindiysem de laf bi türlü geri çekmedi kendini şu dilden. lisedeki edebiyat hocam boşuna dememiş başıma ne gelecekse şu dilimden gelecek diye. ah ne de gıcık adamdı, kızları kollayıp erkeklere ifrit tipten olanlardandı. sıra arkadaşımı pek severdi =)

bu gece kristine karoeke yapacakmış açık havada. tabi önce sarhoş olacak, yoksa yemez filipinli kıçı. ilk gördüğümde ne korkmuştum o kızdan. sarhoştu ve dans ediyordu. şöyle alttan bi baktı, eyvah dedim namus elden gidecek. sonradan sevdim ama. çılgın azcık. 'gelmişiz yabancı memlekete, kimin s.kindeyiz, takılalım' modunda. bi de ingilizce öğretmenliği yapıyormuş burda. ona ayrı şok oldum. bu ingilizce öğretmenliği ne güzel iş. ayık dolaşmak zorunda değilsin. (except karoshi)=)

bir de oda arkadaşımın dedikodusunu yapmak istiyorum. disco polo diye tutturmuş. bütün gün disco polo dinliyor ve dinletiyor. ne gay müziktir en kötü anlamda. 80ler ve 90ların başını alın disco polo o yani. kimse normal değil bu memlekette. günde 10 defa 'i love polish girls' diyen şaşkın bi tipleme kendisi. bir de çok konuşuyor. hani kulağında kulaklık varmış, film izlermiş, hiç tınladığı yok adamın. modumda olmayınca bi çatıcam ama iyi de çocuk. bişey diyemiyorum.

ooohhh türkçe'nin de a.q. artık son nefesimi verip 'kaydı yayınla'ya tıklayabilirim. bu tür blog yazılarını pek sevmiyorum ama insanın arada saçmalamaya ihtiyacı olmuyor değil hani. siz mazur görürsünüz, siz harikasnız, hepinizi seviyorum herkimseniz.. =)

gereksiz seyahat notları

2009-05-11T14:49:00.002+03:00

anlamsız, gereksiz ve bir o kadar da masraflı bir krakow haftasonu geride kaldı. türkiye'den gelen o'yu görmek için gidip görememenin hazımsızlığıyla başıma ağrılar giriyor. bir olayda azıcık kabahatim olduğunu düşünsem sesimi çıkartamıyorum genelde. (tez-antitez çatışması)

krakow'a vardığımda bot turunda olduklarını söyledi. saunaya gitmeyi planladığımı biliyordu. oraya gitmemi, akşam 10'da da kitsh'te buluşmamızı söyledi. ben de gidip hastele yerleştim, saunaya gittim ve epeydir görüşmek istediğim bir arkadaşımla görüştüm. kitch'e vardığımda saat 11'i geçiyordu ama o ve arkadaşları daha evden yeni çıkıyordu. bekledim, içtim, bekledim, içtim.. saat yarım olduğunda içkimi bitirip mekanı terkettim! radom'dan tanıdığım bir arkadaşım cocon'daydı ve oraya davet etmişti, ben de oraya yollandım. bir gay kulüpte bütün gece iki hatunla dans etmek zorunda kaldım, hatunlar sardı, başıma bela oldu, yapıştı. hayatımda böyle dans etmemiştim hatunlarla. bütün gece içtim, dans ettim ve hostele dönüp uyudum.

krakow faslını kapamak için auschwitz'e gitmeyi planlıyordum, ancak radom trenimin erken olduğunu öğrenince hemen yeni bir seyahat planı yaptım; türkiye'ye dönmeden önce bir hafta kadarbir boşluğum olacak. krakow'a gelip toplama kamplarını görüp, sonra da wroclaw'a devam edebilirim. plan yapılmıştı. şimdi 3 saat geçirmem gerekiyordu tren vaktine kadar. döndüm dolaştım bu şehre her gelişimde uğradığım pub'a geldim, mlodanowapolska. kahvemi yudumluyor, garsondan istediğim küçük kağıtlara bu yazımı yazıyorum.

bunca anlattıktan sonra şunu söyleyebilirim; o'ya çok kızgınım. bir sürü para harcadım boş yere ve yarın dövme yaptırdıktan sonra bütün ay parasız kalacağım. o'ya tekrar çok kızgınım. boşu boşuna buraya gelmişim gibi hissediyorum.

işte öyle..

10/05/2009 14:17

şimdiye dek... tren köyün birinde bozuldu ve 3 saat beklemek zorunda kaldık ormanın ortasında. kompartmanda iki türkle tanıştım, muhabbet çok iyiydi, şansım arada koklatıyor ucundan, vakit iyi geçti. melankolik hissediyorum, insan son parasını harcamaya kıyamıyor. şansımı hep zorlamışımdır, sıkarım dişimi, kolay kolay pes etmem. yine şansım yaver gidecek, eli mahkum, mecburen gidecek =)

nerde türk, ordan ürk!

2009-05-08T23:17:00.002+03:00

serin bir bahar akşamı dışarısı. belki bir saat sonra ben de o rüzgara kapılıp gecenin eğlencesine karışacağım. tyskie markalı polonya biramı yudumlarken parmaklarım türkçe klavyemin üzerinde dans ediyor. etta at last diyor yine, 'my love has come along'. hayatla baş etmeyi öğreniyorum bu ülkede. doğduğum toprakların canımı acıtmasını unutuyorum her defasında. bir yerde ne kadar uzun süre kalırsanız o kadar dert ediniyorsunuz o koornidatlarda, bunu da öğreniyorum. =)

aula adlı bir kulüp var yurdun yakınında. kampüsün altında, sınıf adlı bir öğrenci kulübü.. en müthiş yer değil belki ama eğlendiriyor, ve yakın. bu gece disco polo gecesi, cuma. cehennem kalabalığı bekleniyor bu gece, her hafta cumaları öyle oluyor işte aula. kaslı çam yarması adamların kavgaları eksik olmuyor hiç de, kanlı. bu gece yine eğlenilecek. yurttaş erkeklerim güzel leh kızlarına dayaya dayaya dans ederken yurttaş kızlarımla dans etmeye yeltenen leh erkeklerine kıl kıl bakacaklar. ayrıca fransız erkekleri bizim kızlarla iyi vakit geçiriyor gibi görünüyor. bir de her seferinde atlanmayan muhabbet var ki "aula'dasın yine?!..", sen neredesin kuş beyinli? ayrıca aula'ya giriyorum, sana değil. ayrıca 'senin ania' ne demek ya?

bu yazıya bu amaçla başlamamıştım ama yazacağım varmış, içimde kalmış. 'nerde türk, ordan ürk' demek istiyorum yurttaşlarım. burada başımı türkten başkası ağrıtmadı. daha önce de başımı ağrıtanlar hep türk olmuştu. ( lanet! milliyetçilik yapıyorum. hepimiz insanız ama birazcık derine inince başımı ağrıtanlar türk oldu hep! )

bu gecenin sarhoşluğunu atlatıp sabah krakow trenine yetişmek gerekiyor. bakalım krakow'da neler olacak..

kan taşı

2009-05-05T14:59:00.000+03:00

kan ve aşka boğulmuştu oysa
düşlerin anımsanmayan anlarında
sözler utanç vermişti atalarına
ve korkunun anlamını öğretmişti

taş kan dökebilirdi
öylece gömebilirdi sevgiyi de
bu gerçek değildi, gerçek
olamayacak kadar aykırıydı doğaya

ekşi kadehlere bulandı
yaralarından çektiği sızı
kibrinin doldurduğu küp
aşındıkça avundu cehaletiyle

söz söylemek cesaret işidir
yumdu gözlerini taşlı ovaya
göğsünden bir ok çıkardı
doğrulttu sağır akıllara

göğün kızılından uyanmak için
gözlerini kapadı bir kez daha
avucunda sıktıkça taşı
gök kan damladı alnına

morcheeba - otherwise

2009-05-04T14:31:00.005+03:00

keşkelerin ilk yazısı

2009-03-26T02:07:00.005+02:00

hep o ilk gecenin sıcaklığıyla kalsaydık keşke. ürkekliğimiz o zamanki gibi taze durabilseydi. hırçın dalgaları bile kucaklayan bir okyanusa dönşebilseydi hislerimiz. bu yazıyı keşkelere ayırıyorum. keşke diyorum, keşke diyeceğim. bu yazı keşkelere ait.

ilk kez buluştuğumuz o bankanın önünde keşke bir anıt dikebilsem. sonra gittiğimiz o barda ve o masada meraklı sorular sormaya sonsuza dek devam edebilseydik. birbirimizi tanımaya çalışmaktan hiç yorulmasaydık keşke. keşke sende kalmayı kabul ettiğim zamanki kadar kararlı olsaydım saat sıfır beş yirmide dudaklarımızın kavuşmak için kalp atışlarımızla mücadele ettiği o andan sonra da tek gecelik bir macera olacağın konusunda. buradan itibaren karanlık keşkeler başlıyor..

keşke anlamadığını söylediğinde ve gerizekalıymışsın gibi anlatmamı istediğinde seni ciddiye alıp anlatsaydım uzun uzun ne söylemeye çalıştığımı. keşke bu kadar rahat bir ilişki yaşatmasaydım sana. o zaman "keşke o akşam ben de onunla gitseydim" demezdim. keşke ilk ay emin olamadığım gibi kalsaydım da güvenmeseydim sana ve yüreğine.

keşke aklıma biraz mukayet olabilseydim de beş mayıstan sonra deliler gibi arayıp durmasaydım seni. keşke gururuma aşktan daha çok değer verseydim. o zaman "eşek sikildiği yere gider" sözü bir kez daha doğrulanırdı. keşke sana bir şans daha vermeseydim. o zaman birazcık olsun umut edebilirdim ortak bir geleceği. keşke arkadaşlarını arayıp iğrenç bir şekilde yardım istemeseydim ve onları da bıktırmasaydım. keşke o üç ayı arkadaşlarınla geçirirken başım aşkınla o kadar sarhoş olmasaydı da "kim bu insanlar?!" diye karşı durabilseydim. keşke aldatmandan 2 gün önce "gözlerinin içine başka hayal girmesin" şarkısını isterken hislerime güvenseydim sana güveneceğime. keşke o kadar hırçın olmamın sebebinin seni sevmem olduğunu açıklayabilseydim o zaman. seni arkamda bırakmanın nasıl korkuttuğunu ve acıttığını açıkça söyleyebilseydim. keşke o kadar aciz bir insan olmasaydın da istemediğinde dur diyebilseydin. bana dominant karakter rolünü biçmeseydin.

keşke diyorum ilk kez, aylar sonra. aylardır yapmaktan kaçtığım şeyleri şimdi yapıyorum. seni aramamak için direneceğim. gördüm ki değişmiyor kimse. hala o büyük rolü oynayan çocuksun. arayıp, mesaj yollayıp başa sarmamın bir anlamı yok. gidebildiğim kadar ileri gidip sona ermeye çalışacağım. dinlemekten kaçtığım şarkıları dinliyorum aylar sonra. benim küçük sevgilim, alışamadım yokluğuna, aklımın iplerini saldım.. ve tabi ki all you need is love.. sahi aylarca iletilerimiz buydu değil mi. tekrar o kadar muhteşem olsa dünya, senle ya da sensin. bunca zaman sonra bile hala hayatıma girecek son erkek olacakmışsın gibi geliyor. ilk olmanın ayrıcalığı bu sanırım. ve sanırım artık erkeklerle miladım doluyor. çünkü erkek karakterinin en belirgin özelliğinin simgesi sensin; sekse onulmaz bir açlık. doy bir gün bitanem, bir gün kendin için doy.

özlüyorum ve iğreniyorum

2009-03-25T00:22:00.004+02:00

seninle ilgili daha neler yazacağım bu bloga bilemiyorum. bu zamana kadar tuttum kendimi okuduğunu öğrendiğim için. artık tutmak istemiyorum içimde. her gün seni anmak, başkalarıyla sevişirken gözümü kapadığımda seni görmek acımı katlıyor. affetmem gerektiğini söylüyor bir arkadaşım. affedersem bu bitecekmiş. affedersem beni boğan bütün bu ıstırap son bulacakmış. elimden gelse keşke birazı, azıcık başarabilsem affedebilmeyi. öyle çok özlüyorum ki ve öyle çok iğreniyorum ki. bunu nasıl anlatırım. karşımda otururken kendimle nasıl bir savaş verdiğimi bilsen. duygularımı saklamak için nasıl kasıldığımı. bir an için siperlerimin parçalandığını sanmıştım. ama sonra o fotoğraf geldi gözlerimin önüne. seni ne zaman düşünsem, seni ne zaman görsem aklıma o fotoğraf geliyor. yüzünde sperm artıkları olan bir fotoğrafı insanlara yollayacak kadar aciz olmanı kabullenemiyorum. aşık olduğum adam meğer 5 mayıs ikibinsekizde ölmüş. bunu kabullenmekte zorlanıyorum. bir yerlerde bir ışık olmalı. umut sen onu korudukça var olur. ama umudumu baltalamak zorunda kalıyorum. düşünüyorum bir şans daha var mı diye. hayır. sen o şansı geri çevireli 10 ay oluyor. arkadaş kalabiliriz sanıyorsun belki- ya da sanıyordun. üzgünüm, düşündüğün gibi modern olmak bu değil. önce yıktığımız duvarları onarmalıyız. yoksa en ufak rüzgarda üşürüz. diyorum ya hiçbir fedakarlık yapmadan birşeylerin olmasını bekleyemeyiz bu hayattan. benim için ne yaptın? gerçekten soruyorum bunu. içinde yaşadığın mücadelenin benim için bir değeri yok. o senin için gerekli, seni ilgilendirir. gururumu daha ne kadar ayaklarımın altında ezeceğimi bilmiyorum. meğer ne gurursuzmuşum diyorum. gururum olsaydı azıcık arar mıydım seni defalarca, yazar mıydım buraya bu cümleleri. bu bir soru değil. bu bir cevap. sen unutursun, bunu ikimiz de biliyoruz, ama seni her zaman seveceğimi söylemiştim. içimdeki aşk ne zaman bitecek bilmiyorum, o bitene kadar seni içimde saklayacağım. başka dudakları öperken acı çekeceğim ama bitecek birgün. buna inanmak istiyorum. buna inanıyorum..

sınırların çizildiği gök - I

2009-03-16T16:58:00.003+02:00

- bu pasaport size mi ait?

- elbette.

- yanınızda başka bir kimliğiniz var mı?

- hayır yok.

- kenarda bekleyin lütfen..

memurun acele etmesine yönelik, korkak ısrarlarına aldığı son cevap şuydu:

- uçağınızı kaçırdınız bile!

eyvah! 40 gündür yaşadıklarının biteceğini sanırken şimdi bir de bu çıkmıştı. iri kıyım bir polis memuru geldi ve onu bomboş bir hücreye götürdü. orada bekliyordu. valizini getirdiler daha sonra. içinde ne varsa boşaltıp aradılar, taradılar, tekrar hücreye tıktılar onu sonra.

şimdi sorgu sırasıydı. bir taburenin üstünde bekliyordu. ağlamamak için söz verdi kendine, o kadar da zor olamazdı ağlamamayı başarmak. içindeki umutsuzluk bulutları rahatsız etmiş olmalı ki yağmur yağmaya başladı okyanuslarca. dışarıyı izledikçe içi yumuşadı. "teşekkürler doğa, beni yalnız bırakmadın yine tanrıça.."

bir minibüse bindirdi polisler onu. camları parmaklıklarla kapalı bir minibüstü. sokakta yürüyenlerin içindekine katil ya da hırsız gözüyle bakmalarına sebep olan bir muameleydi bu. önce parmak izini almak için bir binaya götürdüler. almanca konuşulan bu ülkede kimsenin adam gibi ingilizce bilmemesi onun suçuymuş gibi parmak izini alan memur ona pislikmiş gibi davranıyordu. önce dört bir yandan fotoğrafını çektiler. 'dik dur. sağa dön. sola dön.' gibi cümleler kuramadığı için sert hareketlerle çevrilmenin üstüne parmak izi alırken elinin bir insana ait olduğunun unutulmuş olması ve ısrarla kafasını çevirmesi için itilmesi sinirlerini yeterince bozdu. yumruğunu sıktı ve hazırdı artık.. şiddete şiddetle tepki vermek ya da 'uygarlığı' bir kenara bırakıp kas gücünü göstermek sözde uygar insanın daha iyi anlayabileceği bir yaklaşım olabiliyormuş. memur eliyle nefesini göstererek buhardan parmak izinin net çıkmadığını anlatmıştı..

hapishaneye gelmişti.. içeri girmeden bütün eşyalarını aldılar. ayakkabı bağcıkları ve kemeri de dahildi bunlara. en çok da bu etkilemişti onu. olanların ciddiyetini belki de ilk kez duyumsar gibi oldu. dört kişinin kaldığı bir koğuştaydı. iki gürcü ve bir çinliyle kalacaktı. çok yorgun olduğu için duş alıp uyumak istiyordu. yatağına yattığında iyice korkmaya başladı. kimdi bu adamlar? porno dergilere bakıp neden çinliyle güreşiyorlardı?

sabahleyin bir memur gelip uyandırdı onu. sorgu için görüşmeye gidecekti. öncesinde doktor kontrolü.. bir form verdiler; küçükken ciddi bir rahatsızlık geçirdiniz mi, kronik bir rahatsızlığınız var mı.. vb. bunlara olağan cevapları vermişti. sıra psikolojiyle ilgili sorulara gelince çok eğlendi. depresyonda olduğunuzu düşünüyor musunuz, daha önce intihara kalkıştınız mı, intihar etmeyi düşünüyor musunuz.. vb. şimdiye dek anladığı kadarıyla burada kalacaksa yapılacak en yerinde davranış bunlara 'evet' demekti. memurun almanca ettiği küfrü anlamadı ama içten içe güldü geçti. formun üzerine 'psikolog' yazıldı..

sorguda onunla aynı dili konuşan bir tercüman eşlik etti. daha çok taraflıydı tercümanı, devletin tarafında. bir başka ülkeye ilticası olduğunu ve bir ton mantıksız yalanı sıraladıktan sonra mülteci kimliğinin olduğunu söylemesi olayların seyrini değiştirmişti bir anda. kimliğini gösterdi ve onu bahsi geçen ülkeye geri yollanması kararı alındı. ayrıca 3 yıl boyunca bu ülkeye giremeyecekti. iki sivil memur eşliğinde havaalanına götürüldü ve uçağa kadar eşlik etti memurlar. başlangıç noktasına geri dönüyordu, kısmi özgürlüğün olduğu refah ülkesine dönüyordu. bundan sonra ne yapacağını biliyordu. ülkesine dönmek için yetkililerle temas kuracaktı. bu kabusun bitmesini istiyordu artık..

( http://www.airport-technology.com/contractor_images/airport-consulting/2-airport-board.jpg )

2009-03-13T18:44:00.001+02:00

I.
yok böyle düş sağaltımı
güz yüzü gerçek bir yaşam
dakikalar ardını kovalayan
kan sureti izler silik
tırpan vurulmuş düş hücrelerimde
duyumsarım yalnızlığımın keskinliğini

II.
tahtımı bir yaban hayvanına
bırakmışım bilmeden
düşlerimin sunduğu gerçek yok artık
uyandım o saf görüngeli uykudan
sınırda gördüğüm ışık değil
yok oluşa genleşen patlamalarmış
sonsuzluğa giden karanlıklara döndüm

aşk çiçeği krallığı

2009-03-09T20:29:00.003+02:00

gözlerimi kapadım, kaldırınca göz kapaklarımı yalanlar üzerine kurulmuş bir şato bitti karşımda. sarp kayalıklara oturtulmuş korkunç bir yapı. aşk prensi ve yalanlar lordunun yönettiği koca bir krallıkmış burası. halkı masallarla büyürmüş, göçebe hayalleri varmış herkesin. her gün başka biri olurmuş burdaki insanlar. yalanlar lordunun himayesinde ezilirmiş aşk. zaten aşk gölgelerde yetişen yabani bir çiçekmiş bu ülkede. nemli iklimleri sever, ölümcül bir sıvı akıtırmış bir de.

birgün yalanlar lordu kontrolünü kaybetmiş ve kendine yalanlar söylemeye başlamış. gözleri yaşla dolan aşk prensi bambaşka bir dünyanın düşünde geziyormuş bahçesinde. masal bu ya -hayatın ucundan, kıyısından bir parçası- aşk prensi gerçeklikten uzak yaşarmış. oysa yalanlar lordu dilenci bir çocuk kadar bu hayatın parçasıymış. vururmuş, kırarmış ve ardını dönüp gidebilirmiş herkese rağmen. işte o gün en kudretli olan gelmiş. şatonun altındaki mağarada uyuyan bilge gerçekliğin gözleri açılmış. o devasa şato temelinden sarsılmaya başlamış. koca krallık 7 günde yerle bir olmuş. aşk prensi çok üzgünmüş. yalanlar bu kadar içimizden ve bu kadar acıtıcı nasıl olabilirmiş ki. aşk prensi ağlayınca fırtınalar koparmış bu krallıkta. yıldırımlar bütün evlerin çatılarına inermiş, sel her yeri dümdüz edermiş.

sefil olan halk kudretli olana yalvarmış, bir çözüm yolu dilenmiş. kudretli olan bilge gerçeklik parmağını aşk prensinin alnına değdirdiğinde birden bütün krallığı beyaz bir ışık bürümüş. "kurtuluş günü geldiğinde maskeler düşecek." diyen eski kehanetler böylelikle gerçekleşmeye başlamış. ışık yalanlar lordunu kör etmiş ve yalanlar lorduna kör soytarı demiş halk. aşk prensi aslında yalanlar lordunun boyunduruğundaymış ki bunu kendisi bile farkedememiş o zamana kadar.

o eski krallığın enkazı üstünde şimdilerde elmas bir saray ışıldarmış. aşk çiçeği de iklim tanımaz olmuş ve artık yer türlü iklimde biten güzel bir çiçeğe dönüşmüş. aşk prensi sarayından halkına umut dağıtmaya devam ederken kör soytarıdan kimse haber alamamış o günden beri.

Jamais Vu is on the road!

2009-02-25T18:00:00.003+02:00

thesaurus polonya'dan bildiriyor. Jamais Vu yayın hayatına başlamıştır. dileyenler oradan serüvenlerimi takip edebilirler.. =p

blog şeysi ödülleri

2009-02-21T22:02:00.003+02:00

gelelim blog şeysi ödüllerine.. beni bu şerefe layık gören bariisss ve euphoria of the soul arkadaşlarıma teşekkür ediyorum. aşağıya yazacağım bloglar okumaktan keyif aldığım bloglardır. sıralama, ödülleme dalavereleri burda sökmez =) fırsat buldukça okumaya çalıştığım isimler bunlar. tabi tembel bir insan olduğumu eklemek boynumun borcudur. ayrıca kimseye haber verecek değilim, kimse de bhttp://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1356701211982831526irşey yazmak zorunda değil bu mimle ilgili..

xibalba
karoshi
aydan atlayan kedi
mavi-elvn
gaykedi
günah yüklenen adam
pandora
lal
nurhan özkan
beenmaya
euphoria of the soul

"taşırım dünyayı sırtımda her yer benim evimdir." ya da "biraz su biraz yeşillik her yer benim evimdir."

2009-02-17T14:39:00.004+02:00

"eşyalar toplanmış seninle birlikte
anılar saçılmış odaya her yere
sevdiğim o koku yok artık bu evde
sen"

nedense bu şarkı çalıyor kulaklarımda gitmeye bu kadar yakınken. halbuki şarkı listemde dans parçaları dönüyor. zorlama mutluluk diye buna denir. içimdeki gerginlik gittiğim yerden değil 'gidiş' merasimlerinden korktuğumdan sanırım. uçağa bindiğim an özgür hissedeceğime eminim. bu eski bir alışkanlıktan geliyor. "uçağa binene kadar dikkatli olmalısın." arkamda sana el sallayan ıslak gözlerin yükünü omuzlanmak zor gelecek sanırım.

dün güzel bir gün geçirdim. daha doğrusu akşam, artı, gece. uzaaklarda olan kali geldi, ve tabi karoshi de üçgenimizi tamamladı ve eski günleri dillendirdik. özlemişiz o günleri, sarıldık ve koklaştık bol bol. kali'yle derin derin eşeleyip hendekler açtık. zamanı gelmişti ve olmasaydı bir gözüm arkamda gideceğim bir işimi hallettim. içim daha rahat şimdi. kafamın karışma kat sayısını düşürmüşüm.

evde durumlar nasıl? ani patlamalarımla dalgalanarak seyrediyor. genel olarak gizli bir hüzün var. bu sanırım annemin parlamalarıma verdiği bir tür tepki. sözlü ve temassal korumacı yaklaşımlarına vereceğim tepkiden korkuyor. benim korkumu anlamıyor ama o. sadece onun korkusunu anlamadığımı sanarak sitem ediyor kendince. olsun.

geceden beridir bir valiz toparlama yarışı sürüyor. gerginliğimin bir sebebi de budur. temelli taşınsan ne yapacağımı merak ediyorum. o kadar büyük bir valiz ve yavrusu oldu ki 30 kilonun neresinde olacak kestiremiyorum. bir taraftan da eş-dost-akraba şeklinde interaktif bir vedalaşma söz konusu.

karoshi msn'den uyardı. hemen çıkmazsam gecikeceğim havaalanına. burada kesmek zorundayım. blogtan ayrıldığım yok. peşinizi bırakacak değilim. şimdi içimde büyüyen heyecanla birlikte yola koyulma vaktidir. hepinize selamlarımı iletirim..

kesik kesik

2009-02-17T02:33:00.001+02:00

sokağa söylüyorum adını. kaldırımlar beni çağırıyor. belki bir tesadüf, o sokağın köşesinden dönüşün canlanıyor gözlerimde. bakışların yukarı çevrili, ta uzaktan kesişiyor bakışlarımız. gülümsüyorsun. sokak adını fısıldıyor, yüreğim adını bağırıyor. sen tek kelimeyle aşkı çağırıyorsun: ... . soytarıyı oyna hadi; yüzünde boyalar, ellerinde ateşli yürek parçalarım. kukuletandaki ziller ölümü yokluyor çanlarmışçasına. ölümü kovalıyor aşk o dudaklardan uzaklarda.

bak. karanlık. örtülüyor üzerimize. bir utancın çocukları olmalıyız. utanmayı bilmiyoruz. asi evlatlarız. anamızı - babamızı yok saymışız bir kere. sokaklar bu yüzden dost bize. bu sebepledir ki aşk lanetli. bakışlarımız kesişiyor ince bir tülün ardından. gecenin tüm karabasanları örtüyor üzerimizi. bundan sonrası soğuk.

bilmiyorsun ki içten içe üzülüyorum senin için. daha da içime girince kendim için üzülüyorum. içime giren her dokunuş beni bir adım daha yaklaştırıyor üzüntüye. çünkü sen değilsin içime giren, neşe değil, hayat değil, varsıl bir heyecan değil. üzülmeyi öğreniyorum. boynunu eğen olmayı öğreniyorum hayatın önünde, tekrar. insan olmayı öğreniyorum, aciz. aczimi ellerine veriyorum, son bir darbeyle yere seriyoruz insanlığı.

unutmuşum. 'biz' diye bir topluluk yok artık. iki kişilik aşk bestemizin notaları dökülmüştü. aşk kuru ve tiz bir çığlığa dönüştü ağzımda. dişlerim ellerime döküldü sonra geçen her gün. bir ihtiyar mı oldum şimdi, yoksa taze bir cenin mi? parmaklarımla bir yalnızlık çizdim kumun üzerine. uzaktan bakınca sana benzeyen kocaman bir figür.

dalgalar geliyor. yüreğimi söndürmeye izlerini alıp götürerek.

30 kasım 2008 pazar

fotoğraf : jörn train station

ihtilal beklentisi

2009-02-12T11:47:00.005+02:00

yakın tarihimde hala sen varsın
meydanlarda kurşuna dizilmiş aşklar
sokak aralarında koşuşan militanlar
gözlerinden asılmış halklar
ülkeminki gibi geçmiş, karanlık ve karmaşık
sevdiğinin mendilini koklayan delikanlılar
barut tutuyorlar şimdi sevdiğini özleyenlere
çarpışma sesleriyle infilak etmiş
sisli mazi açan çiçeklerin adı
çiğ damlaları kan kokuyor tan ağarırken
toprakları kül tadıyor şehirlerin
bir kurşun sakladım
o kaçarsa korkuyorum öleceğimden
yumuyorum düşlerimi en uzağına atmak için
sıkı bir ihtilal çıktı evimden

şarkı : antony and the johnsons - i fell in love with a dead boy

ps. bu şiiri daha sonra yayınlamayı düşünüyordum ancak herkes sevgililer günü yazısı yazmış. çok kıskandım ve dayanamayıp yayınladım işte.. =)

kaybedenlerin anası

2009-02-11T11:14:00.001+02:00

tüm kaybedenlerin anasıyım
eteklerimde intihar
ihtiyardır bacaklarım
toprak altımdan kayar
yıldızlar saçlarımda kepek
gözleri delilikle bağlı her yürek
şakaklarımda şefkat arar
yolsuz sürgünlerin el süreceği kapı
yalnızlık hanıma açılır
sakin geceyi boynuna asan
sabrı sesimde duyar
öyle korkusuzum
bilirim dünya sözüme bakar
umudun kardeşiyim
kaybedenlerin anası

let there be light --> Jamais Vu

2009-02-04T17:14:00.003+02:00

arkadaşlar,
polonya'ya gittiğim zaman orayla ilgili izlenimlerimi ve anılarımı anlatmak için bir blog açtım. dileyenler oradan takibe devam edebilirler. blogumun isim annesi LAL sayılır. buradan kendisine teşekkür etmek istiyorum.

hayatıma yeni güzelliklerin ve tecrübelerin gelişlerini müjdeleyen bir ad seçtim: Jamais Vu. henüz hiçbir yazı girmiş değilim ama yolculuğa başlar başlamaz güzel yazılar gireceğimi umuyorum.

aşağıdaki linkten yeni bloguma ulaşabilirsiniz:

Jamais Vu

arsız bakire

2009-02-02T12:41:00.001+02:00

mahcup gecelerdeki tutunacak dalınım bu uçurumda
özleyişle dolu bir hüzün bizi birleştiren
hani o ilahi aşklarla dolu bekleyiş..
masum sevdasını bir yılanın zehrinden alan öksüz sevi
ya annesi var ya da babası

kapı eşiklerindeki yaşlara teslimsin
yüksek duvarlardan düşen haylaz orospu
bekaret tapınağının kutsal fahişesi
tapınağın kutsal bakiresi...
ölüm öncesi iniltilerin yorgun arayışları
düşlerinde soluk bulur
ihtirasın süt liman olmuş bir okyanus
derinlikte vahşi akıntıları olan

bu gidiş, bir de dönüş olacak

2009-01-29T02:51:00.005+02:00

"gitmek gitmektir işte..hepsi bu" diye yazmış ya cem adrian şarkısında ( nereye gidiyorsun?), işte öyle bir gidiş yaşamanın arifesindeyim. daha önce de gitmeyi denedim. o sefer kaçar gibiydi, durdum, kaldım. şimdi yaşam dolu bir gidişteyim. üstelik dönüşü olan bir gidiş. lafı daha fazla gevelemeden sadede geleyim; şubat ortasında bir dönem okumak için polonya'ya gidiyorum. yaklaşık 5 ay kalacağım orda.ne olacak, hayat ne getirecek bilmiyorum ama umutluyum. biraz buralardan uzak kalacak olmanın verdiği huzur, biraz da farklı bir kültürü tanıyacak olmanın verdiği heyecanla bekliyorum. gitmeme birkaç hafta var daha ama bu sürenin çabucak geçeceğini biliyorum. özleyeceğim yerleri ve insanları şu kısa zamana sığdırma telaşındayım. ve sizleri de tanımayı çok isterim. kıssadan hisse görüşmek-tanışmak isteyen blogdaşlarım varsa ulaşalım birbirimize. istanbul'da bir görüşme ayarlayalım. uzun süredir tanıdığım ama hiç göremediğim arkadaşlarımı özellikle davet ediyorum. onlar kendilerini biliyorlardır. sevgiler.. saygılar.. =)

iç huzuru

2009-01-27T19:17:00.001+02:00

boynumdan dökülen bu dokunuşlar..
bitiş anıyor tenimi
kış gülüşü oynaşıyor sonla
bitiş anıyor gözlerimi
ölüm benden çok uzakta
sözlerim kısa ömrümün çakılları
ben insanın tabiatıyla
koşarken gizli bahçemde
dudaklarımı okşuyor rüzgar
boşluk alıyor benliğimi
koşarken gizli bahçede
bitmek ne güzeldir
tanrının kollarında
seviyorsan eğer onu
ve açmışsan ellerini
ne güzeldir bitmek
tanrının kollarında

kızıl saçlı kadın
geldiğinde bana
huzur bulacak kalbim
belki de

( fotoğraf: http://www.koncuk.com/wp-content/uploads/2008/05/bahar3.JPG )

elveda geçmiş

2009-01-24T20:58:00.002+02:00

sükunet dağlardan indi usulca
mülteciler göçüp gitti uzaklara
şehirde öğle vakti, güneş en tepede
ıssız gölgelikler kapladı ağaçların altını
yalnızlık öyle bela mıydı ki
geldi buldu bizi sığınağımızda
menekşeler soldu, güller bitap
kaldık çölün ortasında bir başımıza
yitirdik ve yitirildik bir yerde
hiç gülmemiş saydık çocukları
öptük, okşadık
hassas bir telaştı mutluluk, her an kırılgan
kardeştik, göçüp gitti mülteciler uzaklara
dosttuk hani 'biz' vardı yoktu daha ötesi
tükendi şimdi yaşama hevesi
yaşlıların gözlerinden okunuyor acı
sevmişti gençken gidenlerden birini
tepeleri aşarak geliyor bulutlar
getirmiştir belki uzaklardan bir nefes
yağ üstümüze yağmur, ıslat gözlerimizi

( ilk yayınlanma tarihi: 03.03.2008 )

sessiz sıkıntı

2009-01-22T01:40:00.000+02:00

sıkıntı esrarını koruyan bir işkence mekanizması hala. soluklarla en derine işleyen tek nefes duman; silen, sindiren, çürüten. duvağını kaldırım süprüntülerinden edinen bir bakire gibi bihaberim bu mekânı bana dar eden mahlûkattan.

ah ben...

ah yok oluşumu bana bağlayan kısır ihtişam...

nereden değdin yüzüme öyle duraksamadan, acımadan kestin tin bağlarımı. hadi kurtar beni bu hengâmeden. yırt bedenimi derin hücre çeperlerimden. kanıksamadan akar o kan, düşe düşe çizer portresini boşluğun.

bittiğim tek anda usanır sükûnet sömürmekten havayı. pimini çeker ve patlatır bombasını hayat. tik-tak, tik-tak... saatler geçmişe kayar. başlangıç sonun zamanıdır. yaşlanırken tek yaptığımız başlamaktır. bu yüzden kefenler beyazdır ve bu yüzden intihar eder kimi şairler.

paslan ey tutku! eğril ulu haz!

yaşanan tek anda sil boyayan köpüklerini ellerimden. kavurucu karanlıktayken at üzerinde ne varsa. çıplak gel bana. çıplak koş rüyalarında. kırmızı ellerini gösterme. ne yaparsan yap sakla onları. bir hayvanın derisini sar, belki bir sıçanın. sonra gözlerini ver bana simden bir taşın üstünde. çünkü canım sıkılıyor. çünkü sessiz sıkıntımı canhıraş çığlıklarınla bölmek istiyorum.

( ilk yayınlanma tarihi: 16.09.2007 )

ışıkları kapatın, insanlığımı giyeceğim

2009-01-18T12:43:00.007+02:00

herhangi birisi olarak başlıyorum yazıma. ben herhangi bir dünya vatandaşıyım. ellerimin ya da gözlerimin diğerlerinden hiçbir farkı yok. herkesin bakabileceği gibi bakıyorum, onların görmediklerini görebiliyorum ama. onların yazamadıklarını yazabiliyor ellerim. duyarlığım onların yok saydıklarını algılayabiliyor ve bundan sonsuz bir acı duyuyorum. "dünya böyle bir yer miydi hep?" diye sormadan edemiyorum zaman zaman. uygarlık dediğimizi, devleti ve ona bağlı güçleri oluşturan düşünürler geleceğe nasıl olur da böylesine bir lanet bırakabilirdi? gelecek karanlık, umutsuzluktan da beter bir ideolojiye dönüşüyor zaman.

ağzımda çiğnediğim her lokma düğüm düğüm olurken boğazımda ve güvenle attığım her adım ayaklarımın altından kaydırıyorken insanlığımı hayata nasıl bağlanabilirim umutla? çocuklar ölüyor, babalar savaşın sembolleriymiş gibi bebek ölülerini gösteriyorlar. dünya yine de görmüyor. dünya duyarlığını öylesine kapamış ki dünya kendi rahatını düşünüyor. yazdım ya dünya vatandaşı olduğumu, utanıyorum öyle olmaktan da. bu kadar riyakar bir dünyanın vatandaşı olamam. vatandaşını bu kadar aptal sayan bir iradenin altına giremem.

ışık doğudan yükselirdi bugüne kadar. ışıkları kim kapadı? artık doğu da karanlık, batı batışını kutluyor zaten. bütün kara ütopyalar kitapların dışına çıktı sanki, sinema perdeleri aynaymışçasına dünyayı yansıtıyor. odama ışık girmiyor, odam dünyanın en aydınlık yeri buna rağmen. kimse görmüyor çünkü. gözleri ipek urganlarla boğdular, battal gazi filmlerindeki gibi dağladılar gözleri yalancılıkla.

ben basit bir dünya vatandaşıyım. herkes kadar sıradan, herkes kadar bir iradeyim. beni bu düzene bağlayan tüm sözleşmelerimi feshediyorum. devlete karşı tüm sorumluluklarımı inkar ediyorum bu düzen bitene kadar.

yazımı devletsiz ve milletsiz bir insan olarak bitiriyorum. en sonunda bir insan olabilmek güzel.

matmazel boyalıkuş

2009-01-16T10:31:00.002+02:00

hüzün sızar araladığında
boyadığı yalancı kirpiklerinden
gözleri ödlek ağıtlar döker bayanın
sağlam ellerine
avucunda kahkaha taşır matmazel
okşar utanmazlığı cesurca
yeraltında uçan boyalı kuş

sahneyi arşınlıyor yüksek topuklarıyla
delikanlılar hayran güçlü vücuduna
çevik bir albatros sığ sularda
ağzında şarkılar
savaşmak için doğdu matmazel
kanat çırpıyor yaşamak için
edasında bir sessizlik

dalgın bakışlarında geçmişi taşır
ustura kadınlar, iğdiş oğlanlar
sokakların ince yaradılışlısı
merhametli yiğit
düşlerine giden geçide doğru
derin bir kuyu açıldı ağladığında
yastığına akan kırmızı sonu oldu ömrünün

yedi'leme

2009-01-12T23:33:00.000+02:00

I.
öl şimdi yalnızlığı da alıp
bitsin kalp kırıklığı
parçaları topla teker teker
öl şimdi başını alıp

II.
düşünmezsin sen
kırık maskenin ötesinden
bakarsın dünyaya zevkle
çocuklar öldü mü kıtalarda
ihanet boğdu mu yürekleri
bilmezsin

III.
masallar dinledim

IV.
gözlerimi ala boyayan
hangi arsız kalpti
arzu, tutku ve ucuzluk
kemirdi yavan sevgiyi

V.
bilince ellerinle tuttuğunu
emin olunca
elde ediş tamamlanmıştır

VI.
yalan, söyleyenin yüküdür
ona inanmak yalancılıktır

VII.
korkuların arasında sıkıştın
kolpa cellattan kaçarken
intiharın sıcak yatağına düştün

( ilk yayınlanma tarihi: 23.05.2008 )

çelişkiler şiiri

2009-01-08T22:14:00.001+02:00

çelişkili bir girdaba akıyoruz
umudun acemisiyiz bu toplantıda
dışarda bir kavga ki
koyun koyuna cellatla kurban
kuşku dağıtan ezgiler söylüyor karabatak

çelişkili bir korkuya düşüyoruz
bitme riski taşıyor her parçamız
parçalandık bilesin sokaklarda odalarda
söz söze küsmüş akıl akıla
susalım yalnızlığımızı çalan bu toplantıda

tutarlı bir kaçış yolu buluyoruz
herkes sağındaki oluyor bir başkası
önce kendimizden geçiyoruz
sonra sahip olduklarımızdan
bir de bakmışız fark yok aramızda
aynıyız.

kaybolanlar

2009-01-05T17:49:00.004+02:00

puslu bir uyku döküldü dilime
yalnızlığın çarmıhında geçirdim inzivamı

ölüm umulmadık anda gelir
birden çıktım kapından
yanılmış bir tebessümle

kadın sihirli bir değnektir
dört yana büyüyen vajinasına rağmen
değdi mi erkeğe felç eder
içine gömer rüzgarın doğasını
geriye ne hoş meltemler kalır
ne de silen tayfunlar

uslu bir kin damladı dudağıma
yalnızlığın tahtına gömüldüm

sadakat kıl kadar incedir
mahrem noktalarda biter
öyle aradım sırrını

kadın maskeli balodur
tek başına altüst eder şenliği
değdi mi peçesi yüzüne
ardına saklanır yalanlarının
orda biter itikadı adamın aşka
ve dans başlar aynı adımla

cem adrian'dan yeni albüm - emir

2009-01-03T14:37:00.005+02:00

iki gün arka arkaya şarkı paylaşımında bulunmak istemezdim ama cem adrian yeni albüm çıkarmış ve kendimi dinlemekten alamadığım ve bağıra bağıra söylediğim bu şarkı için cem adrian'a teşekkür etmek istiyorum. şarkının adı nereye gidiyorsun

Çocuk…
Sil yüzünden tüm yalanlarını bu şehrin.
Topla kalbini cadde cadde, sokak sokak…
Kazı ayak izlerini birer birer gri kaldırımlarından…
Bakma yüzlerine hiç…
Görme onları…
Çocuk bu kez ağlama…
Bu kez git.

Gölgeni, ismini sil yavaş yavaş…
Giderken bu kentten tükür yüzüne yalnızlığının…
Kalbini, kendini sök yavaş yavaş…
Giderken bu kentten sakın ağlama sus…

Unut!
Ne yaptı sana!
Unut!
Ne söyledi!
Unut!
Ne varsa vazgeçtiğin…

Yüzünde korkularla…
İçinde çığlıklarla…
Kalbinde simsiyahlar…
Nereye gidiyorsun?

Hep bu şarkılarla…
Kıymetsiz dualarla…
Utanmaz bir yağmurla…
Nereye gidiyorsun?

Yolları, duvarları geç yavaş yavaş…
Giderken bu kentten bir piç gibi bırak yalnızlığını…
Ve o siyah saçlarını kes yavaş yavaş…
Giderken, terk ederken savur yüzüne yalnızlığının…

Ve unut ne yaptı sana!
Unut neler anlattı!
Unut ne varsa vazgeçtiğin!

Yüzünde korkularla…
İçinde çığlıklarla…
Kalbinde simsiyahlar…
Nereye gidiyorsun?

Hep bu şarkılarla…
Kıymetsiz dualarla…
Utanmaz bir yağmurla…
Nereye gidiyorsun?

Hep bu şarkılarla…
Yüzünde korkularla…
İçinde simsiyahlar…
Nereye gidiyorsun?

Bu sahte baharlarla,
Kıymetsiz dualarla…
Utanmaz bir yağmurla…
Yine mi gidiyorsun?

Çocuk…
Her vedanın ardında bir bekleyeni vardır kimsenin bilmediği…
Ve her gözyaşının altında bir dua kimsenin duymadığı…
Çevir gökyüzüne başını…
Bakma arkana!
Daha sert basa basa, daha güçlü!
Anlat bu kara şehrin yollarına ak adımlarınla!
Gitmek yenilmek değil kazanmak da!
Gitmek gitmektir işte…
Hepsi bu.

fotoğraf : http://www.cemadrian.net/gfx_resimler/cemadrian_disk_emir.jpg

zirvedekiler on - 2008

2009-01-02T19:50:00.003+02:00

yeni yıla müzikal bir yazı gireceğim. yılı hangi şarkıcılarla, hangi şarkılarla geride bırakmışım diye lastfm sayfamdaki istatistiklerden faydalanarak sizlerle 'zirvedekiler on' oyunu oynayacağız.. hadi bakalım başlayalım..

1 numarada elbette şebnem ferah var. kendimden geçmem için adı bile yeterli olan bir kadındır. esaslı kadındır, bakmayın siz o sevimli, şeker kız havasına. fırtına adlı parçasıyla şebnem ferah geliyor!!

geçiyoruz 2 numaraya.. janis joplin adında muhteşem bir kadın varmış orda da..yazıma damgasını vuran baladıyla janis joplin ve summertime geliyor..

3 numarada yeni keşfettiğim bir kadın var. herşeyde geç kaldığım gibi onu keşfetmekte de geç kaldım. roisin murphy ve primitive..

ve 4 numara.. bu yıl sessiz bir bomba gibi çıktı yasemin mori. bize desin ki bırak bu rock'n'roll'u

5 numarada insan olduğundan şüphe duyduğum birisi var. o ses nasıl çıkar bu sakin adamdan diyorum. antony and the johnsons ve i fell in love with a dead boy..

sıra amy winehouse ve rehab'te..

7 numara kutsallığıyla bir ağıt taşıyor kulağımıza. yazım ne kadar karanlıkmış meğer, bu şarkı ne etkileyiciymiş meğer.. lhasa, anywhere on this road..

bu liste bitmeyecek. ne de yorucu geçiyor.. etta james gelsin o zaman ve something's gotta hold on me desin..

evet evet. björk'ün de sırası gelir ve army of me diye tehdit mesajları verir..

ve listemizin sonunda moloko bizi dans etmemiz için dürter!! forever more

bir kadın veda ederken.. (noname.morosphe)

2008-12-29T19:37:00.002+02:00

"artık gitme zamanının geldiğini düşündü kadın.. gitmeden bir mektup yazmak istedi geride bıraktığına.. ve başladı yazmaya:

artık gitmeliyim.. gitmeliyim çünkü.."

..bu düş güneşin doğuşuyla son bulacaktı birgün zaten. karabasana dönüşmeden azat olmalıydım. gitmek o kadar da kolay değildir, bilirsin. ardında küller bırakarak bir mabede gömmek aşkını zordur. bu uzun özne basit bir şekilde 'zordur'.

bir ölüyü terketmek gibi bu. fani varlığının üstünde dans etmek rahatsız eder ruhları. ruhlar huzura kavuşmak ister. işte bunun için gömüyorum seni kalbime. derinlerde, belki yüzyıl sonra, elmas cevheri olarak bulacağım seni. yontulup lanetli bir gerdanlık olacaksın. ölümsüzlük aşkın lanetidir. dünyanın en sert madeni olarak çelikten zırhımı deleceksin belki, tenime işleyeceksin. daha vakti var bunun da.

şimdi gidiyorum aşk. kimsenin ulaşamayacağı vadilerimde bırakıyorum seni güvenle. geri döndüğümde bir yıldız gibi parlayacaksın göğsümde. o zamana kadar karanlık kalacağız ikimiz de.

ps. bu mim vari görevi onur duyarak kabul ettim. ve şimdi ilk ve son kez karoshi'me paslıyorum. hadi karoshi göster meziyetini..

tepki

2008-12-27T13:44:00.001+02:00

bilenmiş yalnızlıkları andırıyor
küse düşmüş yaşamlardan kalan
ten-dışı ıstıraplar
sokak köpekleri şefkate aç
kaldırım piçleri tinere
diller söz dökmeyi bekliyor
renkli tabletlere
başka yolu yok şiirin
başka yolu kalmadı
bilekler yalnızlıkla kesildi
yollar tutulmuş düş korkusuyla
on ikiye ramak kala güle dönmüş
tehlikeli kan damlaları
zoraki bir tebessüm
ölünün gözlerinden akan

uzun kalır usul öpüşlerin anıları - siliniş

2008-12-23T03:11:00.005+02:00

"I wash my hands off those who imagine chattering to be knowledge, silence to be ignorance, and affection to be art. " Khalil Gibran

kısa şiir / iki

hızlı öpüşlerle lekelenir ten
uzun kalır usul öpüşlerin anıları

( gülten akın )

eski sevgili miti

2008-12-21T01:34:00.002+02:00

şimdi bir mitsin
zamanın karanlık noktalarında dans eden
bir çırasın ölülerin külleriyle tutuşan
anla işte, ölüm meleği ya da tanrısı kıyımı çağıran
şimdi bir mitsin, efsanelerin en doyumsuzu

uzun kalır usul öpüşlerin anıları - III

2008-12-21T01:00:00.004+02:00

bir kez daha dinlemeliydim herşeyi, olduğunu söylediğin ya da benim ortaya çıkardığım gibi, yüzyüze. evine gelmek için çok ısrar ettim. korkuyordun. sevişmekten korkuyordun belki. bundan korktuğunu düşünmek istiyordum, beni hala istediğin fikri avutuyordu.

gergin bir atmosfer sardı evini ilk kez. bir misafir ağırlıyordun. evinle ilgili detayları bilen bir misafirdim. yanımda senden aldıklarım vardı. görmeye dayanamazdım onları, sana ait birer parçası olan eşyaları. bana ait olanları vermeli miydin diye sordun, hayır. seninle ilgisi olan hiçbirşeyi görmemeliydim.

salonda otururken ev arkadaşın geldi. susup odana gittik. burası tehlikeliydi, birlikte uyuduğumuz yatak buradaydı, birbirimizi kokladığımız ve güvenle seviştiğimiz uzun anlar yaşandı bu odada. fakat bu sefer aynı yatakta değildik. karşılıklı yataklarda oturan birbirine karşı insanlardık. beni nasıl aldattığını dinliyordum bir kez daha. eksiklerini (aslında yalanlardı onlar, ve hala birer yalanlar gerçekte) tamamlıyordum. meydan okuyordum geleceğine. seni tanıdığımı sanıyor(d)um. "benden daha iyilerini bulduğunu sanacaksın. senin gibi, kendini entel sanan ibnelerle tanışacaksın. içinden 'ne diyor bu ibneler!' diyeceksin. çok sıkılacaksın ama artık geç olacak." diye uyarıyordum seni. kaybedecek birşeyim yoktu artık. geri kazanacağım bir 'sen' olmadığını düşünüyordum tam da o anda. (sonrasında bunun mücadelesini vermiş ve kaybetmiştim.)

gözlerime bakarak anlatabilir miydin tüm olanları? pek tabi anlatırdın. ne kadar yaralasa da seni iyi bir 'oyunbaz'dın. utanmazlığınla ve yaptıklarından pişman olmayan bir adam edasıyla başını diktin ve gözlerimin içine bakarak anlatmaya devam ettin. bir daha görüşecek miydin o adamla? görüşecektin elbet. ( birkaç gün sonra sadece sweat shirt'ünü vermek için görüşmeyi kastettiğini ne güzel de uydurmuştun öyle.)

kararımı vermiştim o anla ilgili. kat'iyyen sevişmeyecektik. sana bu ödülü vermemeliydim ve de vermedim. her istediğini alan şımarık çocuk anlamalıydı yaptığını. işte bu oyunlarla kaybettik birbirimizi. işte bu oyunlarla ve 'ego savaşlarıyla' defalarca kez bıçakladık birbirimizi. sevişmeliydik orada. duman altı olmuş odada kendimizi ispatlamaya çalışacağımıza nefret etmeliydik açıkça birbirimizden ve etlerimizi koparırcasına sevişmeliydik. sonra çıkardım yine 'hoşçakal' demeden, bu sözü haketmediğini kastederek. ya da ağlayarak öpmeliydik dudaklarımızı kanırtırcasına.

elbette olmadı böyle. elbette yalnızca teğet geçtik ya da çatıştık birbirimizle soğuk savaş psikolojisiyle. ikimizinde ispatlayacak 'tutkuları' ve öğrendikleri/öğrenecekleri vardı hayattan. sen bir çocuktun yaşamak istediği onca 'arzusu' olan, ben de bir çocuktum kendini koca bir adam sanan.

uzun bir sessizlik oldu. gitmemi bekliyordun, anladığım buydu. o anda mı başlamalıydık sevişmeye yoksa. payıma düşeni yaptım, topladım çantamı ve çıktım kapıdan. evet. buymuş asıl beklediğin. zerre kadar istemiyordun beni artık. 'arzularını' yaşatacak başka bedenler bulmuştun bile çoktan.

echo’ya

2008-12-13T00:37:00.004+02:00

üzerime düşüyor ormanın koyu gölgeleri
ağıda bulandı buğday tarlaları
bir zaman
bitap düşmüş ağlamaktan
suyun kenarında
dudaklarından kan boşaldı
menekşeler kondu dağlara

yıllar önceydi söz bitti içimde
ağzımdaki kilidi açmaz dilim
taş oldu kalbim, nilüfer toprağa küstü
hüznün susku cinneti suya düştü

uzun bir hikaye değil bu…

bozgun

2008-12-09T04:35:00.004+02:00

bozgundan önce düşmüştü yere
yaralarını saramadan bir darbe daha..
ölüm hiç aldatmadı onu
kandıramadı belki de kan kokusunu
leşlerle kapıyordu mahrem yerlerini
gözleri boğuyordu bu görüntü
iğrenç cinsinden bir çamur türüydü
kokusu, dokusu iğrenç cinsinden çamurdu
bir yol yürümüştü uzunca
hatırlamaz hareket günü ne oldu
bozgundan çok önceydi olanlar
sonra kesildi bedeni yalnızlığa

uzun kalır usul öpüşlerin anıları - II

2008-12-08T03:52:00.004+02:00

ısrarla buluşmak istediğini söyledi. başka birgün değil de o gün buluşmalıydık. meydana buluşmaya giderken f. ile karşılaştık. o da bir süreliğine bize katılmaya karar verdi. çantamda o çok istediği pentagram'ın konser albümü vardı.sürpriz yapmak istemiştim. buluşunca sarıldı. bu abartılıydı, beni gerçekten özlediğini düşündüm. sonra yürürken ikimizin de hayatını mahvedecek birşey yaptığını boşuna söylememiş meğer. gidip matrock'a oturduk. evvelki gece çok içtiği için midesi ağrıyordu. bitki çayı, limonlu soda gibi içecekler içmesini söylüyordum, onun için endişeleniyordum. birkaç saat önce karoshi'yle birlikte okulda yemek yerken ikimiz de endişeleniyorduk onun için. üzülmesine dayanamazdık.. konuşmamız gerekiyordu. f. gitti.

şimdi karşılıklı oturuyoruz masada. konuşmaya şöyle başlıyor:

"20 yıllık hayatımın en zor günlerinden biri bu. ikimizin de hayatını mahvedecek birşey yaptım. dün gece çok sarhoştum, başkasıyla yattım. ayrılmalıyız."

oysa benim beklediğim şöyle birşeydi:

"seni çok seviyorum ve gittiğin zaman ne yapacağımı bilmiyorum." ikimizin de kafası karışıktı. bir önceki gün konuşacaktık bu konuyu, otobüste 5 dakikayla geçiştirmişti oysa ki.

gözlerim onunkilerden kaçtı, yüzüm düştü. herhangi birşey söylemesini bekliyordum. ne dese kabulümdü. ama sustu. cebimden para çıkartıp masaya bıraktım ve çantamı alıp çıktım kafeden.

neye uğradığımı anlamamıştım. hayatta tek güvendiğim oydu. güvenmek yapılabilecek en büyük hataydı. şuursuzca yürüyordum beyoğlu'nun arka sokaklarında. kalabalıklardan kaçıyordum. h.'yi aradım. bana inanmadı, inanamadı o da. sonra isveç konsolosluğu'nun karşısındaki arada buldum kendimi. bu nasıl bir kaderdi. kaldırıma oturup ağlamaya başladım. insanlar geçiyordu önümden. koca bir herif oturmuş ağlıyordu. utanmadım. umrumda değildi. sonra f.'yi aradım. ona çok ihtiyacım vardı. darmadağınıktım.

birden herşey durdu. hayatta kalmalıydım. karşısına geçip suratının ortasına bir yumruk atmam gerekiyordu. onu aradım. yolda olduğunu söyledi, telefonu yüzüne kapadım. f.'yi tekrar arayıp "orta bir yerde buluşalım." dedim. kadıköy'e gitmeliydim. çok kısa sürecekti işim. tek bir yumruk..

kapısındayım.. bu kapıya bir daha gelmeyeceğimi düşünüyordum. çantamda bir çakmak, bir kitap (erasmus'un deliliğe övgü'sü) ve 'bir yaz gecesi rüyası'nın teksti var. kapıyı çaldım. içeri girer girmez kitabı uzattım ona. "buna ihtiyacım yok. yeteri kadar deliyim zaten!" çakmağı fırlattım odanın ortasına ve teksti parçalayıp etrafa dağıtmaya başladım. bu sırada yaptığı şey şuydu:

sırtı bana dönük mutfak tezgahında eve gelirken aldığı buzlu çayı dolduruyordu kendisine. evet, keyfini hiç bozmamıştı. sonra gitmemi bekledi. arkasına dönüp başını salladı 'ne var?' dercesine. yaklaşmasını işaret ettim. yumruğumu sıkmaya çalışıyordum. gücümü toplamalıydım. diğer taraftan da biraz daha yaklaşmasını bekliyordum. bardağı bırakmasını söylediğimde ne olacağını çoktan biliyordu. vurduğumda darbenin etkisiyle duvara da çarpmasını hesap ediyordum bu sırada; öfke! sonra gücümü iyice kaybettiğimi anladım. karşımdaki zavallı el pençe boynunu bükmüş ona vurmamı bekliyordu. içimden lanet ettim, bu adamı gerçekten sevmiştim..

"buna değmezsin!"

ah o gemide ben de olsaydım mimi

2008-12-04T03:45:00.002+02:00

kaçınılmaz olan geldi ve gayyor beni de mimledi. =) gözün gördüğüne söz ne yapsın diyerek kolaya kaçtım ve çantamı döktükten sonra fotoğrafını çektim. şu şudur, budur diye anlatmayacağım. siz zaten göreceksiniz. =)

uzun kalır usul öpüşlerin anıları - I

2008-12-03T19:49:00.002+02:00

ağaçların arasından sana baktım gizlice. eğleniyordun arkadaşlarınla. bu beni rahatlattı. onunla değil de arkadaşlarınlaydın. peki ne yapmalıydım şimdi. böyle kurmamıştım kafamda: yanında 'o' olacaktı. gelip "merhaba!" diyecektim. kim olduğumu biliyor muydu acaba, neye sebep olduğunu anlatacaktım ona. bir aptal gibi davranacaktım. ama yanında o yoktu. ne yapacağımı bilmiyordum artık; korku, heyecan ve gerilim.

h.'yi aradım.. 'haydarpaşada'yım ben de. yanına gelebilir miyim?'

aynı masalları anlatıyroum yine. h. beni anlayışla dinliyor. aynı anlayışı gösteremiyorum. h. beni anlıyor; o da sevmiş, o da yaralı. "seni görmesin. onunla konuşma!" diyor. yapamam ki. ölesiye seviyorum onu. gurur mu? hayır, aşk. onu görmek istiyorum. sarılmak istiyorum boynuna. o kokusu, meydan okuyan teni.. onu çok özledim.

ikna oluyorum. bir şart koşuyor h.: konuşmaya çalışma m. ile ya da sadece onu sevdiğini söyle. ve bir daha konuşmaya çalışma onunla, kendin için.

h.'ye minnettarım.

kalabalıktan uzakta, yol üstünde bir kenarda m.'yi bekliyorum. yüzümde bir gülümseme var işte. ne yapacağımı biliyorum. boynuna sarılıp onu ne kadar sevdiğimi söyleyeceğim. belki o da dayanamaz, beni ne kadar sevdiğini biliyorum.

bir el omzuma dokunuyor. bu o. yüzüne kendini beğenmiş bir gülüş yerleştirmiş. boynu morluklarla kaplı. bana tercih ettiği morluklar bunlar. bütün ahmaklığımla boynuna dolanıyorum. gözlerimi kapatıp kokusunu çekiyorum içime. kulağına uzanıp "lanet olsun ki herşeye rağmen seni seviyorum." diyorum. hiçbirşey söylemiyor. size çok ihtiyacı olan bir tanıdığı teselli ederken sırtına nasıl hafif hafif vurursanız öyle yapıyor. bırakma zamanım gelmiş. bu beni yaralıyor. artık sarılmamı bile istemiyor. h.'ye bakıyorum. duygusal bir sahne izler gibi ve şefkatle bizi izliyor kafasını yana eğerek. teşekkür ediyorum belli belirsiz. vedalaşıyoruz. biraz sonra arkama bakıyorum. onu giderken son bir kez daha görmek istiyorum. dramatik bir sahne daha. uzaktan seçiyorum ki o da bakıyor arkasına. aramızdaki fark; umrunda değilim.

godot died in my arms, and now i'm a necrophiliac

2008-11-29T00:24:00.002+02:00

içimdeki boşluk demiştim size. üşüyen bir boşluk, aylar önce eksilen bir parça. onu alıp gidenin hiç umursamadığı ve anlamadığı o parça. şimdilerde yerini doldurmak isteyenler var o parçanın. birileri sanki mazi tek kalemde silinmiş gibi o boşluğa yerleşip ısıtabileceklerini düşünüyorlar. "ciddiye alıyoruz hayatı. bizim sorunumuz bu." diye karar verdik. ciddiye alıyoruz hayatı ve sorunumuz bu. korkularımızı ciddiye alıyoruz, bunun için güvenemiyoruz kimseye. güvenmek istemiyoruz. "insan insanın kurdudur" diye sayıklıyoruz içimizden latince. dışımızdan bağırıyoruz boktan da olsa bir etik anlayışımız var ve 'başkaları' diye birşey yok. kendine başkalaşımın bir boyutu olsa gerek. kendine güvenmemenin, başkalarına güvenememenin, korkmanın bir başka boyutu bu.

amaca giden her yol mübahtır ey thesaurus!

amacım hayatta kalmak. bir parçamı kendim olarak bırakmak istiyorum. başa dönmemek için duvarları daha da yükseltmek, rapunzel olup yüksek bir kuleden dünyayı izlemek. hayatta kalma yolum bu. saçlarım uzun değil neyse ki. kimseyi alamam içeri. bir müddet köşe kapmaca oynamaya devam etmeliyim teslimiyetle.

son günlerde ne farkettim biliyor musunuz? neredeyse 22 yaşındayım ve yıllardır kendimi hep kasvete boğdum boşu boşuna. sanıyordum ki tasımı tarağımı toplayıp şu hayattan çekilmeliyim artık. yaşayacağımı yaşadım ve bitti 'tecrübe' denen şey. bu acitasyon muydu, yoksa kibir miydi bilmiyorum. gözlerimi açan aylar önce çekip giden o çocuktu. ondaki bilinçsizlik ve haz sevdası kendime getirdi beni.

içimdeki boşluk demiştim ya hani. onu koruyacağım. eksik olarak yaşamayı seçiyorum bilinçli olarak. kendimi kandırmaya devam edeceğim, bir süre daha. birçok şey için geç olacak belki ama bana kalanları yitirmeyeceğim. montuma sarındım ve içim ısınıyor az da olsa..

boynumdan dökülen bu dokunuşlar…

2008-11-26T00:45:00.001+02:00

boynumdan dökülen bu dokunuşlar…
bitiş anıyor tenimi.
kış gülüşü oynaşıyor sonla.
bitiş anıyor gözlerimi.
ölüm benden çok uzakta.
sözlerim kısa ömrümün çakılları.

ben insanın tabiatıyla
koşarken gizli bahçemde
dudaklarımı okşuyor rüzgar.
boşluk alıyor benliğimi
koşarken gizli bahçede.

bitmek ne güzeldir
tanrının kollarında,
seviyorsan eğer onu
ve açmışsan ellerini.
ne güzeldir bitmek
tanrının kollarında.

kızıl saçlı kadın
geldiğinde bana
huzur bulacak kalbim
belki de

fotoğraf : josef koudelka

bloggerdaki homolog arkadaşların dikkatine

2008-11-17T01:58:00.004+02:00

başıma gelen trajikomik bir olaydan bahsetmek istiyorum size. girdiğim bir tanım ajdamod uğur tarafından küfür içerdiği gerekçesiyle silindi. içerdiği küfürlerden birisi 'götveren'dir ki bu başlıkta bir manşet dahi var. bu konuda yazdığım mesaja gelen cevapta blogumda istediğim gibi yazabileceğimi ama homolojide küfür kullanamayacağımı yazmış. burada dikkati çekmek istediğim nokta blogum olduğunu profil sitelerinde vermiş olduğum linkten öğrenip tamamen pasif-agresif bir tavırla bunu mesajında belirtmiş olmasıdır. ve duyurular kısmında şöyle bir açıklama yapmayı teklif etmiştir:

"st_chaos isimli kullanıcı içinde küfür geçen tanım yazmasına izin verilmediği için ayrılmıştır homolojiden."

bu kısmına yorum bile yapmıyorum.

kişisel problemi olduğunu iddia etmemin sebebi yakın arkadaşlarıyla daha önce yaşamış olduğum ve anlam veremediğim kişisel bir takım olaylardır. kendisiyle de şahsen tanışmıştım. herşeye rağmen anlam verememeye devam ediyorum.

homolojide buna benzer olaylar başıma daha önce de geldi. bu sebeple aktif bir homolog olmadım.

tanımlarımı sildikten sonra üyeliğimi silmek istediğimi belirttim ama daha tanımlarımı silerken üyeliğimin silinmiş olduğunu gördüm aynı ajdamod tarafından. problemim şudur:

homoloji tanımlarımı isteğim dışında tutuyor şu anda. bütün tanımlarımın silinmesini talep ediyorum.

sizden ricam buna sözlükte herhangi bir tepki göstermenizdir. ajdamodların gönüllerince at koşturdukları bir platformda yer almak istemiyorum zaten. aşağıda sorun yaşadığım tanımı yazacağım.

teşekkür ederim hepinize..

manşet : gey profil sitelerinde gelen en saçma mesaj:

x kişisi:
selam :) naber
ben kişisi:
iyi akşamlar
lütfen profilimi oku. ardından da pencereyi kapat.
x kişisi:
valla okumam var okudum yazdım * * götün 10 metre yukarda bana taksim kaşarı değil sade adam lazım o da sen değilsin götüne çaktığımın nonoşu
x kişisi: *
sanırım oynattın akşam akşam götveren seni taksimin ucuz ibnesi seni

ps. görüldüğü üzre küfürler benim ağzımdan da çıkmamış, manşete uygun şekilde bana sarfedilmiştir.

aidiyet ve normal olmak üzerine

2008-11-16T17:08:00.003+02:00

gözlerimi boyamıyorsam sizin gibi, kalçamı iki yana savurmuyorsam dudaklarımı büzüştürüp beni aranıza almaz mısınız? sizin gibi lakırtılar edemem şuh kahkahalara boğulup. renkli ve şatafatlı değil kıyafetlerim. içimden geldiği kadar esnek hareket ederim, siyah giyerim. maskülenim-feminenim diye sıkıştırmamaya çalışıyorum kendimi bir kalıba. yine de sizin kadar kadın olamadım, ya da düz bir maço.

içime çekildiğim şu günlerde yine düşünüyorum; nereye aidim ben. ekşi ter kokan erkek muhabbetlerine gelemiyorum. abartılı bir karnaval havası estiren erkek muhabbetleri ise beni daha çok boğuyor. "nereye aidim ben?" beynimin içinde dönüp duran soru bu: "nereye aidim ben?"

bu ruh hali bir süre sonra 'hangimiz normaliz?' çatışmasına yol açıyor. normal olmak çoğunluğa uygunluksa normal değilim. bu çoğunluk yer-zaman şartlarına göre nitelik değiştirebilir. gökkuşağının altında ya da köşeli dikey zihniyetlerin arasında olsun, normal değilim.

hem şaklaban hem de başbakan olamıyorum. yüzündeki boyası akan palyaço figürünün suratına tokat atmak. ya ciddi ciddi oturup konuşalım ya da eğlenelim. kaosun dibine vurmama rağmen bu kadar çelişkiyi taşıyamıyorum bağrımda.

paket düşüncelerinize ne demeli? daha doğru dürüst bilmediğiniz kavramları nasıl da atıp tutuyorsunuz. ya apolitiksiniz ya da politik olacağım diye zırvalıyorsunuz. susunuz. bilmediğiniz konularda susunuz. nasıl ki bir ameliyata girmiyorsanız, büyük düşünceleriniz de olmasın. vatandaşın politik duruşu bu değildir. çok hevesliysen oku, öğren. ama kulaktan duyma kullanma kavramları yalan yanlış.

kaçmayacağım. hiçbirimiz üstün değiliz bir diğerimize. ya da alçak değiliz. sadece kendimizi bilelim. aranızda dolaşmaya devam edeceğim. ister yerin beni, ister pohpohlayın. ama ben 'ben' olarak buralarda, oralarda olacağım. siz yine gözünüzü dört açın. belki beni de kandırırsınız.

ps. bu yazı kimseye hitaben yazılmamıştır. genel olarak bir topluluğa dair hislerdir. istisnaların kaideleri bozmadığı tezine sığınarak yazılanların arkasındayım.

partial tranquility ya da kısmi huzur

2008-11-14T04:36:00.003+02:00

*

kış getirdi yine kasvetini. çirkef raslantılarıyla yine hayatın içindeyim. hava ne kadar bozarsa o kadar iyi oluyorum belki de. montuma sıkı sıkı sarılmak kalbimi de ısıtıyor artık. boşluklar yine boş kalıyor. insanları görüyorum, dinliyorum, izliyorum, duyuyorum.. herkes en iyi bilen, herkes muhteşem.. keyifler tastamam yerinde. yine de eksik olan birşeyler var hep. boşluklar hep boş kalıyor.

*fotoğraf : Ben Goossens - feeling of emptiness

shitfuckdamnitbloodyhellandshitagain

2008-11-10T18:16:00.005+02:00

lafı uzun uzun ağdalamadan yazmak istiyorum. hiçbir şeyi uzatmak istemiyorum. sahip olduğum, içinde bulunduğum herşeyden, herkesten nefret ediyorum.

aile.. babamın artık ölmesini istiyorum. aksayan ayak kesilmeli, işini tam görmeyen öge silinmeli. the doors çınlıyor kulağımda.. father! "yes son?" I WANT TO KILL YOU!.. bir imaj olarak varlığını sürdüren diğer kurumlarını da dışlıyorum bu toplumun. üzerimde baskı unsuru oluşturan ve ilerlememi engelleyen ne varsa topuna siktir çekiyorum. kendilerini teksas'ta kovboy sanan yunusları, her an potansiyel suçlu muamelesi yapan polisi, bana kimliğimi soran sivilleri, hepsini silip yeniden çizmek istiyorum. atatürkçü aydın diye ortalıkta dolaşan paşa beyleri koltuklarına çivilemek ve türlü türlü cumhuriyet işkencesi yapmak istiyorum.bu toplumu ve onun geleneksel ve milli bütün unsurlarını kaldırıp çöpe atmak istiyorum.

ismi önemli değil, yazarın biri bu topluma aptal demişti ya, az bile demiş. bu toplum bi boka yaramaz. balık baştan kokar bir kere. devleti oluşturan devlet büyükleri oturmalık yerlerini büyütmüş ancak. işlerine bir oraları yarıyor gibi. yani %60la sınırlanamayacak kadar büyük bir çoğunluk aptal, gerizekalı, beyinsiz, asalak vs. ben de dahilim bu çoğunluğa.

aldığım her soluk boğazımda düğümleniyor bu topraklarda. otobüse bindiğimde burnumu delen apış arası kokusu insanımın suratına tükürme arzusu yaratıyor içimde. balık istifi, zorla millete dayayarak seyahat etmekten şikayetçi olmayan bi insan yığını yaşamayı ne derece hakedebilir ki. güdülecek koyunlardan başka bir şey değiller. bir de yün verseler, süt verseler, bari etleri yense.. o da yalan..

lafı daha fazla uzatmaya gerek yok. içimde biriken nefreti dökmemin bir yolu olmalıydı. bunu bir yerde yapmalıydım bir şekilde. hepinizi seviyorum ama siz yine de inanmayın bana.. =)

istiklal marşı kargaşası

2008-11-08T01:36:00.002+02:00

2008-11-07T15:15:00.001+02:00

yaşlı bir bıçkının eline dokundu öyküm
öyle titrek, öyle inançlı
ve zaman tüm olmakları sildi benliğimden
bir incir ağacının dallarında
sonbaharı tattığımda
öyle çıplak, öyle masum
ateşi göbeğimde duydum
söndüm, günahı bildim ilk kez

kaynak

2008-10-31T00:16:00.000+02:00

görüyorum
nefes alıyorsun orda
unuttuğum bir yağmur damlası gibi
boynundaki ince tüyleri öpüyorum

ölü bir yıldızı kokluyorum, ordasın
sakladığı bir giz var ormanın
kazıyorsun toprağı çıplak ellerinle
atıyorsun kenara, köklerini söküyorsun soyun
dökülüyor özsuyu hayatın
açtığın çukurda sönüyor ışık

görüyorum
kalçana düşmüş yorgan
bedenin soğuk

'birileri yemiş kafayı' ya da 'bize kafayı yedirtecek birileri'

2008-10-30T01:17:00.004+02:00

sizlerle radikal'in 29/10/2008 tarihli sayısından bir haberi paylaşmak istiyorum. okurken hem kızdım hem güldüm. birilerinin kafasına belli ki saksı düşmüş bir vakit. skeç gibi bir dialog resmen. buyrun bir de siz okuyun:

İSTANBUL - Bursa'nın Mudanya ilçesinde 14 yaşındaki kız çocuğuna cinsel taciz iddiasıyla yargılandığı davada tahliye olan Vakit gazetesi yazarı Hüseyin Üzmez, Fox Tv kanalında canlı yayına çıkarak hakkındaki iddiaları yalanladı. Kendisine soru sormaya çalışan spikere oldukça ağır sözler sarfetti.Üzmez ile spiker Nazlı Tolga arasında canlı yayında yaşanan diyalog şöyle gelişti:

SPİKER:Sayın Üzmez, küçük yaşta bir kıza cinsel istismar suçlamasıyla tutuklandınız. Aile önce sizi suçladı, sonra şikayetini geri aldı ve bugün serbest kaldınız. Ancak dava hala devam ediyor. Bir de sizden dinleyebilirmiyiz efendim,

ÜZMEZ: Ne dinleyeceksiniz.

SPİKER:Neden gözaltına alındınız? Neden tutuklandınız? 6 aydır cezaevindesiniz. İddialar var, ifadelerde değişiklikler var.

ÜZMEZ:Ben size sorayım eğer dediniğiniz gibi olsaydı ben çıkmazdım. Son dilekçem de de dedim ki ben şimdi beraat istemiyorum. Sizin işiniz Bektaşi'nin işine döndü. Bektaş-i Kuran-ı Kerim'de içkili vaziyette Kuran'a yaklaşmayın ayetinin öbür tarafını okumuyor namaza yaklaşmayın, bunu Kuran yazıyor diyor. Sizin ki Bektaş-i hesabı doğruyu istiyormusunuz. doğruyu istiyorsanız doğruyu söyleyeyim.

SPİKER:Biz size soruyoruz efendim sizin hakkınızda bir suçlama sözkonusuydu. Dava açıldı. Siz tutuklandınız bunlar yaşandı. 6 aydır cezaevindesiniz biz de size sizin ağzınızdan sizin doğrular gerçekler dediklerinizi dinlemek istiyoruz.

ÜZMEZ:Cezaevinde değilim şu anda bir iskelenin üstünde kahvehanede oturuyorum.Eğer dedikleriniz olsaydı cezaevinde oturuyor olurduk. Şimdi memleketin bir çok şerefli ordu komutanlığı yapmış insanları hepsi milletin şerefini omuzunda taşımış göğsünde taşımış o insanlar suçlu vaziyette cezaevlerinde yatıyorlar. Böyle şeyler olduğu sürece bu ülkede gerginlik azalır mı? Lütfen işi kendiniz kurcalamayın, yargıya güvenin yargıya bırakın yargıda olan bir şey hakkında söz söylemeyin suçtur.

SPİKER: Efendim, bizim kurcaladığımız bir şey yok aile şikayette bulundu. Siz de tutuklandınız. Son anda ifadeler değişti. Neler değişti?

ÜZMEZ:Hayır yalan benim hakkımda kimse şikayette bulunmadı.

SPİKER:Kimse sizin hakkınızda şikayette bulunmadı mı?

ÜZMEZ:Hayır, hayır bunların hepsi yalan.

SPİKER:O zaman neden siz tutuklandınız ve 6 ay cezaevinde kaldınız?

ÜZMEZ: Bir takım şeyler olmuş. O kadıncağıza iftira mı edilmiş...Doğrumudur yanlış mıdır ben onu bilmiyorum kardeşim. Hep oraya bakıyorsunuz. Hiç mi ben boynumu oynatmayacağım yahu cendereye sokmayın bizi.

SPİKER: Sayın Üzmez, 14 yaşındaki kızın ifadeleri var, annesinin ifadeleri var sonra bu ifadeler son anda değişiyor. Siz bunlara yalan mı diyorsunuz?

ÜZMEZ: Hayır, değişme diye bir şey yok...Kız Hüseyin Abi'nin, Hüseyin Amca'nın eli dahi değmedi bana diyor. Ben kızı sadece gittiğim zaman gördüm.

SPİKER:Sayın üzmez bunlar ifadeler değiştikten sonraki boyutu. Bu ifadeler niye değişti efendim. Öncesinde neden bunlar yaşandı siz neden 6 aydır tutuklusunuz?

ÜZMEZ: İfadelerin değişmesi diye bir şey yoktur ortada. Gerçekler ortaya çıkmıştır. İfadelerin değişmediği için Allah'a şükrediyorum. Kızı hemen gözaltına aldılar. Kız hemen resmi bir kurumda gözetim altına alındı. Böyle olunca kimse ona gidip 'Şunu de bunu de' diyemedi. Düşmanlarımızın önündeki set kapandı. Onun için ifade değiştirme diye bir şey yok. Şikâyet diye de bir şey yok.

SPİKER:Anladığım kadarıyla bir komplodan bahsediyorsunuz daha önce de bunu söylemiştiniz size bir komplo yapıldığını. Kim size neden komplo yapmak istiyor?

ÜZMEZ: Hz.Peygamber diyor ki 'Şöhret bir afettir. Şöhretli insanlar her zaman bir tehdit altındadır.' Siz duymadınız mı İstanbul'da Karaköy rıhtımında bir SAS komandosu bir binbaşı bir serseri tarfından bıçaklandı ve öldürüldü siz bunu bilmiyor musunuz?

SPİKER:Efendim bunun bizim konumuzla hiçbir alakası yok. Biz şu anda devam eden dava hakkında konuşuyoruz.

ÜZMEZ:Devam eden dava hakkında konuşmak bir suçtur, suç işliyorsunuz şu anda, ben sizi ikaz ediyorum.

SPİKER:Avukatınız sizin kulağınıza birşeyler söylüyor, bunu görüyoruz. Biz davanın gidişatını etkilemek için bir şey söylemiyoruz. Biz bir yorum da yapmıyoruz. Size soru soruyoruz.

ÜZMEZ; Ne sorusu soruyorsunuz? Siz yargıç mısınız Siz savcı mısınız? Kimsiniz siz hem de sesinizi ayarlayın. Nezaketli olun.Size cevap vermek zorunda değilim. Aklınızı başınıza toplayın. Sözümü kesmeyin benim. Ben keserim yoksa..

SPİKER: Hüseyin Üzmez, biz size söz hakkı verdik zaten bu yüzden yayındasınız.

ÜZMEZ: Aman ne büyük lütufta bulunmuşsunuz, bana söz hakkı vermişsiniz.

SPİKER:Efendim lütfen sakin olun sizinle konuşmaya devam edelim. Bizim amacımız sizinle tartışmak değil.

ÜZMEZ; Tartışamazsınız ki zaten tartışamazsınız. Çünkü gerçekleri söylemiyorsunuz.

SPİKER:Biz burda sadece soru soruyoruz. Başka bir iddiamız olamaz. Gazetecilik görevimizi yerine getiriyoruz habercilik yapmaya çalışıyoruz.

ÜZMEZ:İhbarda bulunuyorum. Suç duyurusunda bulunuyorum. Yarın bir savcı yakanıza yapışırsa size kimse arka çıkmayacaktır.Göreceksiniz suç işleyeceksniz bir de sesinizi ayarlayın. Siz savcı değilsiniz.

Ben sizin hiçbir şeyinize inanmıyorum. Tamamen yalan üzerine bina ediyorsunuz, doğruyu dinlemeye de sabrınız yok.

SPİKER:Lütfen olayı kişisel bir tartışmaya dönüştürmeyelim. Siz bizim sorularımızı yanıtlamak için yayına çıkmadınız mı? Efendim biz hiçbir şey söymlemiyoruz ki savcının hazırladığı iddianame hakkında konuşuyoruz.

SPİKER:İfadeler hakkında konuşamazsınız, dava hakkında konuşamazsınız.

ÜZMEZ:Bugün bir şey söyledim. Sayın Reis-i Cumhur yasal haklarına dayanarak beni affetse ben kabul etmem. Afla çıkmam benim için güya kanun değiştiriyormuş iktidar. Böyle bir kanun değişikliğiyle ben yine çıkmam. Çünkü ben suçsuzum ben beraat edeceğim. Ben Türkiye de hakimler olduğuna inanıyorum Türkiye nin yargısı var savcısı var polisi var bilmem nesi var siz kimsiniz de bir gazete titri ile ortaya çıkmışsınız. Ortada konuşup duruyorsuz kendinizde hak buluyorsunuz. Suç işliyorsunuz, Sizi ikrar edilyorum ve suç duyurusunda bulunuyorum. Sizi uyarıyorum. Biz allahtan başka kimseden korkmayız korku hissinin de ne olduğunu ben çocukluğumdan beri bilirim. Ona göre bana bu şekilde muamele edemezsiniz. Eğer yüreğiniz varsa bir televizyonda açık oturuma çıkarım konuşalım sizin gibilerin çoklarını yere serdim ben.

SPİKER:Hüseyin bey, Biz sizinle açık açık konuşmaya çalışıyoruz. Biz size sorduğumuz soruya cevap almaya çalışıyoruz. Benim size tek sorduğum soru ilk sorum olayı sizin ağzınızdan dinlemek istediğimizdi. Lütfen birde biz bize olayı anlatabilirmisiniz dedim.

ÜZMEZ: Ben o ifadeleri mahkemede verdim, mahkemede onu doğru bulduğu için beni tahliye etti. Ben ne zaman ki mahkum olursam eğer bu suçtan beraat etmezsem o zaman gelin, o zaman konuşalım dedim. Beratimi istiyorum dedim.Avukatınız varsa gönderin dosyaya baksın.

SPİKER: Sizin küçük kızla evlenmek istediğinizi söylemiştiniz. Sizin ifadelerinizde bunlar yeralıyordu. Bunlar doğru mu? Eğer doğru ise 14 yaşındaki kızla siz neden evlenmek istediniz?

ÜZMEZ: Bak burda da işi saptırıyorsunuz. Eğer bir kız reşit olmuşsa bizim inançlarımıza göre o kız evlenebilir.

Söylediğim budur Allahın emri de budur. Biz tabi ki İran da değiliz Arabistan da da değiliz. Türkiye Cumhuriyetindeyiz T.C vatandaşı olarak ta iftihar ediyoruz

SPİKER:14 yaşındaki bir kızın kendi isteğiyle evlenmesi söz konusu değil. Tabii ki TC yasalarına göre bunu karıştırmayalım.

ÜZMEZ: Efendim tekrar ediyorum. Ben sağırım ama siz benden de sağırsınız. Ben diyorum ki bizim inançlarımıza göre akılbali olan regl olan bir kız artık reşittir. İnancımıza göre böyledir. Biz Türkiye Cumhuriyetindeyiz.

Eğre demokrasiyse bu benim inanmadığım demokrasiyse demokrasi bu değil. Bu birtakım azınlığın çoğunluğa tahakkümü oluyor. Olamaz bu

SPİKER:Olamayan nedir efendim?

ÜZMEZ Olamaz dediğim şudur. Azınlık çoğunluğa tahakküm edemez zaten dremokrasinin en büyük tenkitlerinden birisidir bu. Demokrasi çoğunluğun diktatöryasıdır derler. Biz de tam tersi oluyor.

SPİKER:14 yaşındaki bir kız çocuğunun evlenmesine hukukumuzun izin vermiyor.

ÜZMEZ:Evet biz de ona riayet ediyoruz.

SPİKER:Siz 76 yaşındasınız ve 14 yaşındaki bir kız çocuğuyla evlenmek istiyorsunuz bu sizce doğru mudur?

ÜZMEZ:Ben inançlarıma göre konuşurum.Ben inancıma bakarım. Bana göre bir tek hakikat vardır Allah'ın kitabı Resullah'ın sünneti gerisi fasa fiso yalan ayaklarımın altında.

SPİKER:Yani siz T.C yasalarını tanımıyormusunuz?

ÜZMEZ:Tanıyorum elbette tanıyorum. Çünkü, Türkiye Cumhuriyeti'nde yaşıyorum. Ama Türkiye Cumuriyeti benim inaçlarıma müdahale edemez. Laiklik bu değildir.Biz laikliğe de karşı değiliz. Biz sadece laikliğin Türkiye'deki uygulamasına karşıyız. Türkiye de laiklik dinsizlik şeklinde uygulanmıştır. İşte bu mesele bu kadar basit.Siz kiminle konuştuğunuzun farkında değilsiniz. Tabii inancıma göre evlenebilirim. Ama evlenmedim işte evlenmiyorum ne diyorsunuz. İlla beni yatağa koymak mı istiyorsunuz? Benim sağdıçım mı olacaksınız?

SPİKER: Olur mu Sayın Üzmez?

ÜZMEZ:Olmazsa öyle konuşma. Öyleyse evlenseydim evlenirdim kimse seni şikayet etmezdi.

SPİKER:Siz küçük kızla evlenmek istediğinizi söylemediniz mi?

ÜZMEZ: Hayır efendim. Hayır inancımıza göre evlenilebilir. Çünkü reşit dedim. O kadar yapmadık Türkiye Cumhuriyeti'nde yaşıyoruz. Kanunları çiğnemeye niyetimiz yok. Ben sizi davet ediyorum sizin krallarınızı da davet ediyorum gelin bir tv de tartışalım.

SPİKER:Efendim zaten şu anda bir televizyonda canlı yayında tartışıyoruz.

ÜZMEZ: Sizinle tartışmam. Sizinle tartıştım. Sizin şeyinizi tarttım. Biliyorum sizde bir kere hitabet nezaketi bile yok. Siz nasıl konuştuğunuzun farkında değilsiniz. Benim karşımda savcı gibi hakim gibi konuşuyorsunuz. Buna sizin hakkınız yok.Yarın namuslu vazifesini bilen hepsi namusludur o namuslu insanlardan birsavcı kulağınıza yapışırsa kimse sizi kurtaramaz sizi ne televizyonunuz ne de bu kafanız kurtarır, ikaz ediyorum sizi ve suç duyurusunda bulunuyorum.

SPİKER:6 aydır neden cezaevindesiniz?

ÜZMEZ: Bunu avukatım söylesin. Ama ben şunu söyleyeyim.Bugün 6 ay cezaevinde bulunmak mesele değildir. Asıl mesele cezaevine girmemekdir. Oraya girmek mutlaka şerefsizlik demek değildir. Bazı yanlış uygulamalar vardır.Bu ülkeye hizmet etmiş insanların şerefini sırtlarında taşımış insanların cezaevinde yatmasını siz uygun buluyor musunuz? Ben uygun bulmuyorum.

SPİKER:Cezaevinden çıktığınız anda nefsime kırgınım dediniz neden?

ÜZMEZ:Öyle birşey dediğimi hatırlamıyorum ama nefsimle iftihar etmiyorum. Nefis insanı kötülüğe sürükleyen yaratılıştır insanın içinde kötülüğü gösteren bir meyildir. O meyilden hepimiz şikayetçiyiz. Allah bizi nefsimizin esaretinden kurtarsın. Nedir yani nefsinden şikayet etmekte mi yasak.

-HUKUKU BİRİNCİLİKLE BİTİRDİM-

Hüseyin Üzmez, Müslüm Gündüz ile ortaya çıkan görüntüleriyle ilgili olarak "Müslüm benim dostum Müslüm dünyanın en dürüst insanıdır en namuslu insanıdır siz ne zannediyorsunuz" dedi. Spikerin "Günah benim kime ne sözünden ne anlamamız gerekiyor buna bir açıklık getirebilirmisiniz" sorusuna ise "Onu sizin bana sormamanız lazım. Sizin bu konuda bilgisiz olduğunuz ortaya çıkıyor. Ben hukukçuyum. Hukuk fakültesini de birincilikle bitirdim. Biraz dikkatli konuşun benimle. Yani nedemek günah benim kime ne. Ben günah işleyeceğim günah tabiki benim olacak" diye konuştu.

Üzmez daha sonra stüdyoya telefonla bağlanan ilahiyatçı Arif Aslan'dan özür diledi. Daha sonra diyaog şu şekilde devam etti:

SPİKER:Sayın Üzmez konuya gelebilirmiyiz lütfen konuya gelebilirmiyiz?

ÜZMEZ:Lütfen kesme sözümü.

SPİKER:Sorularımıza cevap almak istiyoruz uzun süredir konuşuyorsunuz.

ÜZMEZ:Konuya geliyorum.Ben sanık değilim size cevap vermek zorunda değilim.Bir kardeşimle konuşuyorum

SPİKER:Biz gazeteciyiz biz haberciyiz size soru soruyoruz.

ÜZMEZ:Bırak bırak gazeteci filan dinlemiyorum ben vaktiyle gazeteci vuran adamım. Gazeteci vuran adamım.(İlahiyatçı Arif Aslan'ı kastederek) kardeşimden özür diliyorum ben onun elini bile öperim.

SPİKER:Sayın Üzmez az önce sözlerinizden Ahmet Emin Yalman'ı vurmakla övündüğünüzü anladım bu doğru mu

bununla övünüyor musunuz?

ÜZMEZ:Allah'tan korkun yahu hayatımın yarısı gitti bu yüzden gazeteci vurdum kaderi-ilahiye bakın ki ben de gazeteci oldum dedim bunda ne var.

SPİKER:Gurur duyarak söylediniz Sayın Üzmez, bunun için sordum bununla övünüyorsunuz

ÜZMEZ:Aman allahım ben sizin ruhları okuduğunuzu böyle insanın ruhuna girdiğinizi bilmiyordum. Ben size gerçekleri söylüyorum. (dha)

( http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=Detay&ArticleID=905744&Date=30.10.2008&CategoryID=77 )

bir başkadır benim memleketim (!?)

2008-10-29T11:59:00.003+02:00

bloglarımızı bize geri mi vermişler? holleeyyy..

"yok yahu!"

aman da aman bloguma da girebilmişim insan gibi..

"görürsün insan gibi nerenize girecekler.."

blogspot'tan delil toplayana kadar bu aklı kıtlar ve beceriksizler can-ı gönülden fink atalım bari bloglarımızda. hala bir yazı girmemiş olmanın ezikliğiyle yazıyorum işte. yine sesimi duyan, cümlelerimi okuyan 1-2 insan olacağını bilmek içimi ısıtıyor.

aklımı karıştıran bunca curcunanın içinde bir de 'digiturk'ün yaptığı eşeklik iyiden iyiye felç etti beynimi. hayretle izler oldum neler oluyor, neler bitiyor diye. böyle mal gibi oturup izlersem birgün beni de kapatıcaklar diye korkuyorum.

interneti tedavülden kaldıracak bu hükümetler. noluyo len! yoksa dışa kapalı, içe gömük ılımlı islam politikalarının kölesi mi olacağız yakında. anayasa mahkemesi kamusal alanda türbana izin vermedi diye bunlar da bizden mi alıyorlar hınçlarını nedir. bizi neden böyle kategorize ediyorlar?

sorular sorular..of yazamıyorum daha fazla. bu yasağın üstüne paslanmışım. paslarımızdan silkinmemiz dileğiyle şimdilik hoşçakalın dostlar =)

2008-10-26T19:06:00.000+02:00

isyan - direniş - idam

2008-10-25T02:28:00.004+03:00

hepimizi sarsan haberi karoshi'den aldım. inanılmaz sinirliyim. bu siteyi hangi mahkeme neden kapatır. akp'nin bu sessiz sansür politikasına eklenen birçok site var. darwinizmle ilgili siteler, atatürk'e karşı olduğu söylenen siteler (?), ahlaka aykırı olduğu ileri sürülen siteler.. vb her geçen gün yersiz sebeplerle insanların iletişim özgürlüklerine baltalar vuruluyor.

bu olayların bikaç kat daha şiddetlisi uygun iktidar ve ortam olduğu için iran'da yapılıyor. fuhuşa özendirdiği için blog yazarları idamla yargılanabiliyor. düşüncenin önüne nereye kadar geçecekler. bu ülke avrupa birliği'ne girmeye çalışıyor ama dünyayla iletişimi kuran en önemli araç olan internet sansürlerle daraltılıyor.

sürekli yerdiğimiz iran amerika birleşik devletleri'ne kafa tutacak kadar ileri bir teknolojiye sahip halbuki. iran'a döndük derken durup birkaç kez düşünme ihtiyacı duyar oldum.

arkadaşlar!

birşeyler yapmalıyız. sokaklara mı çıkarız artık, yoksa avrupa insan hakları mahkemesi'ne mi dava açarız bilmiyorum ama bu konuda yapılabilecek hukuki yolları araştıracağım. herşeyi bir kenara bırakıp şu adamlara dur diyelim artık. of çok sinirlendim. bu kararı veren hakimin kalemini kıçına sokup orda kırmak istiyorum!!

cümlenin ögeleri vs blog'un ögeleri

2008-10-20T00:17:00.003+03:00

bölüm 1

zamirler birbirine karıştı. o, sen, biz, onlar.. anlamı olan bütün zamirler silindi. şimdi 'ben' var bir tek. düşleri ve düşüşleri devam eden, ama biraz daha tutunmayı öğrenmiş, biraz daha kaçmasını bilen, okyanusun altına gömülmüş bir fay hattı tehlikesinde bir 'ben' var şimdi. hedefi olan bir ok gibi fırladım yaydan. kimse durduramaz, battal gazi olsa duramaz karşımda.

özneler silindi, silikleşti en güçlüleri. sen, o, biz, onlar.. farketmiyor artık. oturmaya mı geldik, kalkıp oynayalım azıcık da. gerdan kıralım, olmadık figürler yapalım. gösterelim kimmiş, neymiş bu adam. bakın köyün delisi yine ortalıkta. hışımla çıkıyor evinden. sağa, sola sataşıyor işte. dilinin kemiği yok, her heceye dönüyor şu dünya.

bağlaçlar ötelendiler. ve, ile.. adım tek anılsın, bir başıma yeterim insanların dilini doldurmaya. yetmediğim yerlerde komşuları çağırırım yardıma. güleriz, ölürüz eski dostlar gibi. sonra arkalarımızdan dedikodular döner envaiçeşit.

zarflar önemsenmiyor artık. sonra, olunca, durarak, bekleyerek.. "ol!" diyor ve oluyor işte. fazla uğraşmadan, beklemeden, düşünmeden. aslolan eylem diyor.

bölüm 2

çivisi çıkmış dünyanın. insanların yüzüne gerçekleri söylemek herkesin duyacağı şekilde hoş karşılanmıyor. fısıldasan yüzüne bakan olmuyor. deli bellenmek ne güzel. keşke herkes(hepiniz) biraz deli olsanız. sırça saraylarınızın duvarlarını içten temizleyin. dışarıyı ve evinizi daha net göreceksiniz. etliye, sütlüye karışmayan, ancak bol bol konuşmasını ve yazmasını bilen korkak bir ırkız sanırım. ırk diyorum çünkü bir nesil değil böyle olan. sinikleşen koca bir ırk olmuşuz. ah sokak ağzıyla yazmak istiyorum bol küfürlüsünden. şu resmiyeti rafa geri koyup o olayım ben de. hepimizin yapması gerektiği gibi. küçük duyargalarımızı kabartıp irkilelim azıcık. rahatımızı bozalım ya da çenemizi kapatalım. çeneler kapanana kadar ben konuşmayı planlıyorum. sizden pek de bir farkım yok, evet. kıçımı yayıp oturmaya devam edeceğim ben de. öyle yapmıyormuş gibi davranmayarak elbette..

ilgileniyorum vs ilgilenmiyorum

2008-10-15T21:42:00.003+03:00

şimdi size uzun zamanların birikimi olan bir derleme sunacağım. bahsi geçen eğlence ürünü profil sitelerinden birkaçında fotoğraflarımın altında yer alıyor. ( evet insanlarla tanışmak için sitelere profil açıyorum. kimisiyle arkadaş oluyorum, kimisiyle sevgili. kimisiyle de yalnızca yatıyorum. ) bana kalırsa oldukça eğlenceli. buyurun eğlenceye olan yoksulluğumuzu biraz daha doyuralım.

kimsenin iç çamaşırlarıyla ilgilenmiyorum.

kadınlarla ilgilenmiyorum.

karaktersizlerle ilgilenmiyorum

abazalarla ilgilenmiyorum.

aptallarla ilgilenmiyorum.

konuşmasını bilmeyenlerle ilgilenmiyorum.

çocuklarla ilgilenmiyorum.

kalem kaşlılarla ilgilenmiyorum.

kibirden kirpiye dönenlerle ilgilenmiyorum.

playgay'lerle ilgilenmiyorum.

starbucks ve türevleriyle ilgilenmiyorum.

yürüyen penis ve kalçalarla ilgilenmiyorum.

ukalalarla ilgilenmiyorum.

bencillerle ilgilenmiyorum.

kendini matah sananlarla ilgilenmiyorum.

sakin insanlarla ilgilenmiyorum.

emeklilerle ilgilenmiyorum.

oyunbazlarla ilgilenmiyorum.

ortam gülleriyle ilgilenmiyorum

aklı çükünde olanlarla ilgilenmiyorum.

züppelerle ilgilenmiyorum.

romantik prenslerle ilgilenmiyorum.

aktiflerle ilgilenmiyorum.

drama queen'lerle ilgilenmiyorum.

----------------------------------------------------------

akıllılarla ilgileniyorum.

uyuşturucu müptelalarıyla ilgileniyorum.

sigara içenlerle ilgileniyorum.

( smoking, photographer's self portrait, by stuart fresk. late 1930's. )

sevişebilenlerle ilgileniyorum.

jazz'dan, blues'dan ve şiirden anlayanlarla ilgileniyorum.

dürüstlerle ilgileniyorum.

sanattan anlayanlarla ilgileniyorum.

net fotoğraflılarla ilgileniyorum.

temiz ama bakımsız tiplerle ilgileniyorum.

içen sıçan tiplerle ilgileniyorum.

okuyanlarla ilgileniyorum.

açıksözlülerle ilgileniyorum.

yay ve kova burçlarıyla ilgileniyorum.

uzun boylularla ilgileniyorum.

PS. insan ne istemediğini bilmeli. onun için ilgilenmediklerimin listesi daha uzundur.

"üzgün adım ileri marş!"

2008-10-12T23:55:00.005+03:00

bir insanın ölümünü kutluyorum. hayata karşı ölüm diyen bir insanın, gerçek bir şairin, ve gerçek bir yerleşik yabancının. benim kadın'ım deyip sahiplendiğim, bana ait ve aidiyetimin sahibi olan bir ruh. huzurlu ölüyorsa birileri dünyada nilgün marmara da onlardandır. hiç tereddüt etmeden kendini boşluğa bırakan sessiz bir çıkış yolu, 6. katın duyumsuzluğu ve yatay bir direniş hareketi yaptığı. dostlarına " bizim yapamadığımızı yaptı kız. " dedirten yalpalayışını duyuran şiirleri kaldı ardında.

"kuğuların ölüm öncesi ezgileri şiirlerim,
yalpalayan hayatımın kara çarşaflı
bekçi gizleri.

ne zamandır ertelediğim her acı,
çıt çıkarıyor artık, başlıyor yeni bir ezgi,
-bu şiir -
sendelerken yaşamım ve bilinmez yönlerim,
dost kalmak zorunda bana ve
sizlere!"

( kuğu ezgisi )

özel hayatını çok da iyi bilen yok. üstadı sylvia plath gibi bir onun bilinçli ölümü için de çeşitli senaryolar yazılmış. intiharını eşiyle bir kavgasına bağlamak nilgün marmara'nın iç dünyasından ve şiirlerinden ne kadar uzakta olunduğunu ispatlar ancak. hayat ve ölüm arasında ince bir çizgidir şairler. rock starlar gibi uyuşturucu öldürmez onları, ölmeye doğmuş akıllardır onlar. kaos ve melankolinin musallat olduğu ruhlara sahiptirler.

"yüzü olmayan bir palyaço, elleriyle olmayan yüzünü örtüyor ve ağlıyor. içerden ağlıyor ve ölüyor. zaman yüzünü eskitemez çünkü yüzü yok!

yok yüzlü palyaçonun giysisi olması gerektiği gibi oysa, kabarık yakalar ve renk renk kareli tulumu.

yüzüyorlar, saydam ve ılık suyun içinde, şiddetle. yukarıdan görülüyor bedenleri yarım, belden aşağıları yok. hızla kayıyorlar sıvının içinden, adaya vardıklarında kollarıyla tırmanıyorlar kesik bedenlerini yukarı çekerek adamlar...
benle benim aramdaki farkı görebiliyor musun?"

( pavor nocturnus ya da delikli uykular )

bir adam tanımıştım. yeraltından dünyaya lanetler savuran bir adamdı. anason kokardı hep, ve şiir kurardı, hala da kurar. hem kurar hem yaşar şiiri. tanıştığımızda ilk gece marmara'yı sordum ona. durmadı fazla uzunca üstünde. "tutunamadı.." deyip geçti. ona yazdığım şiirde şöyle anlatmıştım:

"ben marmara'da uçar dedim intihar balıkları
ve orda yüzer leş yiyen kuşları.
o "evet" dedi, "marmara tutunamadı."

ilhan berk büyük nilgün diye tanıtmış kendisini ilk kez edebiyat çevresine. bir yazarın çılgın karısının adı olan zelda diye ad takmış cemal süreya ona. ece ayhan türkiye'deki en gerçek marjinal olduğunu ileri sürmüş.

"bombalandıktan sonra, heba kuşlarının bir bölüğü akıl ve beden yaralarını
resmettirip, satamadılar. büyük bir bölümü yaralarıyla dilenme sayesinde
unutuş duvarını ördüler. eksi sıcaklığında anımsamanın hiç ses çıkarmadan
yıllardır bekliyor gizleyip yaralarını heba kuşları. öçleri uzun tutar onların;
bombacıyı, her zamanın bombacısını bulduklarında açılacak vücut ve akılları
katil bir öpüşle. bileklerini çevreleyen mavi tül uçup yittiğinde kurtulabilecek
küçük kız darbe arayışından, belki de!"

( heba kuşları )

karanlığın bir ruh hali olabileceğini ve bunalımın zeka ve yetenekle kaleme dökülebildiğini görüyorum onda. doğmuş olmak onulmaz bir yaradır ve getirdiklerinden kurtulmayı beynindeki tüm hücrelerle istemiştir nilgün marmara. kaos ve varoluş sorunları onu içindeki mağaralara sokmuştur. içinde kaybolduğu gizil bir labirentteydi ve tek çıkış yolu yazmaktı. yazdı, yazdı ve kaleminin ucu kırıldı.

"yok böyle bir şey yok!
sunduğun sağaltımı kaçkın bir geçmiş,
sayrılık tutsağı bir gelecek duyumu bulanık,
sisi varlığının üzünç kanıtı bir vaktin
şimd'i_
beni bağışlayan sarsan
aşan bizleri mor birliktelik.."

( ancak yazgıdır bu )

"ey, iki adımlık yerküre
senin bütün arka bahçelerini
gördüm ben!"

( düşü ne biliyorum )

beni nilgün marmara'ya bağlayan şiiri de eklemek istiyorum..

"pek az zamanı kaldı bu zora koşulmuş bedenimin,
olduğum gibi ölmeliyim, olduğum gibi...
tüy, kan ve hiçbir salgıyı düşünmeden,
kesmeliyim soluğunu doğmuş olmanın!

nasıl da biçilmiş kaftan ölüm
bu solgun yürek için.
sevinçlerle sevinçleri bağlamayan zaman bir.,
bir boz köprü ve onun dayanılmaz gölgesi.

yitiyor işte gözardı edilen bedenim,
olduğum gibi ölmeliyim, olduğum gibi...
dost, ana baba ve hiçbir umudu düşünmeden
doğramalıyım bu tiksinç vücudu beynimle!

bilirmiydim yaklaşan karanlığı daha önceleri,
son verilebilir yaşamın benimki olduğunu?
şendim, şendim ben,
kahkaham insanları ürkütürdü!

zamanı azaldı artık, zorlanmış bedenimin,
olduğum gibi ölmeliyim, olduğum gibi...
aşk, bağ ve hiçbir utkuyu düşünmeden,
kalıvermeliyim öylece kaskatı!"

( savrulan beden )

2008-09-29T17:11:00.003+03:00

bu bir tür melankoli mi? yoksa inkar ettiğimiz gerçeklerden birisi mi? "ne kadar da yalnızız dostum.." dostum.. kalabalığın yalnızlığı.. kalabalıklardaki yalnızlık.. bir dostlar meclisinde olabilirsiniz. yıllardır tanıdığınız bunca insana rağmen hissettiğiniz tedirginlik ne diye peki? boşuna yalpalamayınız. içine düştüğünüz vaadedilmiş topraklar değil. içine düştüğünüz kurak yalnızlık.

başınız bir dostun omzunda ağlıyor olabilirsiniz. hepbir ağızdan gülüştüğünüz bir oyun da oynuyor olabilirsiniz. yalnızlık peşinizi bırakmayan bir zebanidir. koyu ellerini üzerinizden kolay kolay çekmez. kurtulduğunuzu sanırsanız da boşa. her yerdedir o. o bir tanrıdır. kader çizer, ömür biçer.

işte üzerime tozlarını döken bu. yalnızlık.. sahip olduğum tüm güzel insanlara rağmen yavan kalan bir parça hep olur, oldu da. böyle olunca ağlamak bile gelmez içinizden. böyle olunca konuşmak faydasızdır. böyle olunca susar dinlersiniz, anlarsınız. yoksa bu mu topluyor etrafınıza 'dostlarınızı'. insanlar almayı seviyorlar değil mi? vermek isteyenlerden de almaya yanaşmıyoruz, tamam. zordur almak benim için, itina ister, hassaslıktır, "kimse beni anlamıyor!".. "hastasın sen! delilik bu!"..

( fotoğraf : tijen bulut )

"yani cevabını bulmuşsun gibi her şeyin"

2008-09-23T21:01:00.006+03:00

kızılderililer isimlerini taşımak için zorlu bir süreçten geçerler. bir haftalık çadır ve mantar seansı sonrasında olgunlaştıklarına inanırlar ve bu süreç sonunda bir isimle adlandırılırlar. hayatın anlamını çözmek 'düşünmeyi' gerektirir. keşke hayatta da böyle olsa gerçekten. isimlerimizi kendimiz koysak. bizi ifade etse isimlerimiz. sanal alemde yapabiliyoruz bunu ancak.

sabit bir insan olmadığım için belirsiz periyodlarda ben de sanal adımı değiştirdim hep. lisedeyken karamsarlığımı ve ergenlik bunalımlarımı yansıtan 'kara gece' adını takmıştım kendime. sonra 'lilitu's child' dedim kendime bir süre. bundan sonrası kendimi kaosun içinde bulduğum bir dönemdi. kaosun yaratıcı gücünden ve karmaşasından bir hayli beslendim. beslenmek ne kelime, kaos oldum. kısacık bir dönem ' kaotikherif / the chaotic man ' oldum. sonra ruhani mertebeye erişip ' st chaos ' a dönüştüm. =) saint (aziz) kelimesi beni yansıtmamaya başlayınca yunan'a dönüp khronos'u ekledim adıma; khaoskhronos.

khaos'u artık anlatmak istemiyorum. hayatımın / hayatımızın bir parçası zaten. salt karmaşadan daha gerçek, daha karışık, daha yoğun. her kaosun sonu bir yaratımla bitiyor. khronos ise yunan mitolojisinde kaos kadar eski bir kavramdır ve zamanı temsil eder.

şimdi gelelim bu yazının amacına..

devinim devam ediyor dostlar. kaos duruluyor ve gaia'sını doğuruyor kişisel evrenine. khaoskhronos geri çekiyor etkisini. şimdi küllerimden bir başka isim alıyorum. isim annem karoshi. bu ismi seçme nedenini bırakalım kendisi açıklasın :

"Thesaurus olsa ya adın senin
eşanlamlılar sözlüğü
yani herşeyin bir eşanlamlısı bulunuyor o sözlükte
yani cevabını bulmuşsun gibi her şeyin
duruldun ya
yani thesaurus
söylenen bir şey var mesela artık chaos ta değilsin
direkt eşanlamlısını buluyorsun
Thesaurus
dictionary
tanrı adı gibi de mi
yani özünden bir şey kaybetmemiş de oluyorsun
eşanlamlısı da thesaurusun
definitions yok eşanlamlılar ya da zıt anlamlılar var içinde
aynı zamanda chaos da barındırıyor

kelimenin kökeni:
Etymology
The word "thesaurus" is derived from 16th-century New Latin, in turn from Latin thesaurus, from ancient Greek θησαυρός thesauros, meaning "storehouse" or "treasury" (and thus the medieval rank of thesaurer was a synonym for treasurer). This meaning has been largely supplanted by Roget's usage of the term.
bak bu da güzel:
kavram dizimi demekmiş
thesaurus is similar to a dictionary, but instead of definitions and pronunciations, it contains synonyms and sometimes antonyms."

PS: ' khaos ' adımı çok iyi taşıyacağına inandığım arkadaşım, blogdaşım ' düş penceresi 'ne armağan ettim. bundan gayrı onun göbek adıdır ' khaos '! =)

2008-09-23T03:17:00.001+03:00

uzun bir yazı yazmak isterdim size. ama buna gerek yok. söyleyeceğim gayet kısa ve öz:

HİÇBİR YERE GİTMİYORUM!!

şimdilik tabi.. =)

2008-09-17T03:59:00.000+03:00

dilim varmıyor karoshi'm.. başın sağolsun..

fly me to the moon

2008-09-14T20:07:00.006+03:00

merhabalar,

benim adım khaoskhronos. sizlere bir duyuru yapmak istiyorum. dostum u.ç. en geç 2 (iki) ay içinde ülkeyi terketme planları yapıyor. önümüzdeki bayramdan sonraki en yakın zamandan itibaren bu topraklarda bir anıdan ibaret olacak. hayatın kime, ne getireceğini bilemediğimiz gibi nerede, kimi karşınıza çıkaracağını da bilemeyiz. biz önlemimizi alalım bilginize sunalım dedik. u.ç. bizi tam olarak terketmeyecek elbette ki. yazdıklarıyla blog dünyasında var olmaya devam edecek.

sevgiler..

saygılar..

khaoskhronos

PS: khaoskhronos = u.ç.

( tablo : opera house 1982 - brett whiteley )

ilk kez

2008-09-09T16:45:00.000+03:00

Yine karanlık doğuyor ufuktan
Keskin acılar içre
Yerkürenin herhangi köşesinde
Olsam bile
Yaralar çıkıyor tenimde, bileklerimde

Göz görmezken bir başına insan
Görsen bile yalnızken
Değişmez yazgı diyor yürek
Soğuk iklimde

Bu sefil ayna
Tılsım olsa gerek
Kuzeyin kentinde
Endişe içinde bilinmez
Taş mı daha sert
Kaya mı!
Bit mi daha büyük
Ben mi!

Boz görüntüyü yutan
Adını koyar
Tamamlanır böylelikle
Bilinmezlik çemberi

Yok bir anlamı
Üzerine bastığın toprağın!
Yok bir anlamı
Uyuduğun yatağın!
Üşüyorsun, kayıpsın
Ve kimliğin..
O da yok!

04/05/2007
stockholm

mimlenme vakası ( bölüm ilk ve son )

2008-09-07T04:36:00.003+03:00

düş penceresinin mimi üzerine nefret ettiklerimi yazmalıymışım. mim yazma ritüelimi gerçekleştiriyorum şu anda..

1. çorba, yemek, çekirdek, çay, kahve, sakız vb yerken, içerken hüpürdeten, şapırdatan, çıtırdatan, çakırdatan vb insanlara oldum olası uyuz olmuşumdur. ayıptır yani, nerde öğrendin yemeyi, içmeyi. susar, susar birden patlarım böyle durumlarda da.

2. odaya kapıyı tıklatmadan girenlerden hoşlanmam. yine ters tepkiler verebilirim ve kazazedemiz ne diyeceğini unutabilir.

3. karşısındakine saygı duymayan adamdan hazzetmem. ukalalık açmaza giden kapıyı açar. kimseye tepeden bakmayacaksın. hepimiz insanız, değil mi.

4. çok ve boş konuşanlar can sıkıcı olurlar. kafa ütülemenin alemi yok.

5. sevgi kelebekleri bazen ağır gelebiliyor bünyeme. (ayşe ve emre'yi muaf tutuyorum)

6. tutucu ve fanatik insanları sevmem. farklı şeyler olabilir ama benim için çok yakın kavramlar. 3. maddeye atıf bile var burda.

7. yalancılık gereksiz paranoyalara sebep oluyor. mutlak güven gerek. yalancılardan ve sahte insanlardan nefret ediyorum.

8. yapışkan insanları sevmem. insan başını dinlemek istiyor.sürekli bahaneler uyduruyorsak anlamalı insan.

9. pis insanları da sevmem. salaş olabilirsin, yakan paçan dağınık, yırtık olabilir ama temizlenmek o kadar zor bir iş de değil.

10. dolu otobüslerde insanların türlü türlü kokularını çekerek ayakta seyahat etmeyi sevmem. klima varsa ve fazla sıkışık değilse iş değişir.

11. düşünceleri, konuşmaları ve davranışları örtüşmeyen insanları sevmiyorum.

12. nefret ettiklerimde çekici bir yanın varlığından da nefret ediyorum aslında.

PS: yukarıda yazdıklarımı çokluk kendim de yaparım. kendimden nefret edesim geliyor bazen ama olmuyor işte.. =)

2008-08-31T19:42:00.000+03:00

Ölüyorum yavaş yavaş. Kafamın içindeki dünya beni yutuyor. Zaman bu kadar acımasız olmamalıydı. Kusurca örülmüş bu delilik tüm bulanıklığı siliyor, övgüyü hak ediyor. Çığ gibi kayıyor üzerime, kapaklanıyor. Kafamın içinde devasa bir yumak.. işini kolaylaştırıyor olsa da bitişim, benim orospu düşlerim bunlar. Sokakların tadını görmüş azgın kaltak düşsel tapınağında inziva ediyor.

“temizim, asilim ve kibirliyim”

Bileklerimde kurumuş kan ve başarısız hayat deneyimleri. Yaşamak bu kadar ucuz işte. Jiletin kayganlığına bağlı gelecek. Başka bir dünyaya açılan mavi yolculuk kırmızıyla buluşsun. Gözlerimdeki kan çanakları sonsuz boşluğu görmeli.

“sessiz sıkıntımı canhıraş çığlıklarınla bölmek istiyorum.”

Kilitlensin hıçkırıklar ve ağlasın kurbanları peygamberlerin. Geçmiş değiştirilemez, ancak kurgusu boğar hayalgücünü. İttifakını yaptı mı bir de intiharla, kapanır çatlakları kişisel hapishanelerin. Cellat gelene kadar bekleyemem. Ölüsevici mezarcımı çağırın artık.

“olasılık sanrıları görüyorum bulutlarda”

Her soluğumda kırbacın izlerini hissediyorum. Ciğerlerim kavruluyor acı içinde. Bataklık dehlizine açılan kapıdır. En dibe gidersin ve yüzey kapanır kırılan ışık huzmelerinin ardında. Sonrasını sorma. Orgazm taklidi yapamazsın orda. Dişiliğini kullanamazsın, eğer bir kadınsan. İğdiş edilmişsindir artık, cinselliğin bitmiştir.

“düğüm atan bendim kader ipliğime”

Bedenin çürürken bok çukurunda, kemiklerinle lades oynarsın. Rakibin dişli solucanlar ve bir ton börtü böcek olur. Cezanı kendin seçmişsindir. Yatağın belli, yerin pislikleriyle sevişeceksin. Yılanların koynuna gireceksin ve gece yaratıklarıyla meşkedeceksin.

“Masum aşk buradan çok uzaklarda.”

Terli dudaklarımı bileyledim ihanetin ince keski taşında. Kaybedilen saflığın peşinde değilim. İhanetin ateş cümbüşü daha çekici, tutku dolu kadehler daha baş döndürücü şaraplardan. Yolum bu. Yolum sınırsız fanteziler ve kokuşmuş tenleri fahişelerin.

“Susmasını bilmeli tutku tadamayacaksa nesnesini.”

Bir sevgi sorunsalı değil hayat. Koşarsan kurtulursun. Hız bütün gözeneklerini tıkamıştır hayatın. Aşırı alkollü müptelayı durduracak bir kural yok. Belki bir uçurum, belki bir elektrik direği kesecek hızını. Belki sıcak bir anüs, belki erekte olmuş bir penis kesecek soluğunu.

paketime ulaştım sonunda..

2008-08-24T21:13:00.002+03:00

dün bir paket aldım.aylar öncesinden bana ulaştırılması için bir dostuma verilen bir paket.içinde birkaç cd, birkaç kitap, bir atkı ve benim fotoğraflarım vardı.cdler ve kitaplar bekleniyordu.asıl amaç atkıydı.(bu konu çok uzun ve sinir bozucu.)fotoğraflar..bir adamın her an sizi görmek için bastırdığı ve yastığının altında sakladılarıydı.kitaplardan birinin arasında başkasına ait bir fotoğraf olmalıydı, el koymuş o başkası iradesizce.diğer kitabın arasındaysa seven bir admaın yazmış olduğu ilk şiir vardı, sevgiliye dair, el konmuştu fütursuzca.bu al mektuplarını, ver mektuplarımı olayı başka yerlere çekilmiş ve saflığın ardına sığınılarak oynanmış bir oyundu.o günki öfkem bugünki özlemimle harmanlandı ve yine tükeniyorum.her tükenişle toparlanıyorum en baştan, daha da başa gidip siliyorum görünürde olan izleri.derinlerimde her zaman taşıdıklarım bana gizli kalsın.alışkınım.

bir konu daha var..hayatıma giren herkese ve yaşanmış herşeye teşekkür etme durumlarındayım.büyümemi sağlayan insanlara mesajlar atıyorum, neden teşekkür ettiğimi anlamıyorlar fakat iyilik yapmanın verdiği o ince hissi duyuyorlar.hepinize teşekkür ederim insanlar ve pislikler.(en az ikiye ayırmak gerek)

PS. hala hayattayım merak edenlere.bir süre ara vermiş oldum sanal dünyaya ama yoklamaktan da geri durmam.selam olsun dostlara..

aliens 3

2008-08-12T01:54:00.002+03:00

sıradan bir gündü. her zaman olduğu gibi sabah ilk derse geç kalmıştım. dersin adı introduction to political science, dersin hocası da bölüm başkanıydı. ilk derste kitaptaki konuları sınıfa dağıtmış, her gruptan o konuyu slaytlar hazırlayarak sınıfta anlatması istenmişti. geçen yazımda bahsettiğim 'çalışkan kızlar'ın konusu pek içimi açmamıştı. ben de hocaya gidip hangi grupta kimler var ve konuları ne öğrenmek istedim. aldığım cevap biraz şaşırtıcıydı:

" kendi işini kendin yapabilirsin. arkadaşlarına sor."

suratımın aldığı ifadeyi birçok kişi tahmin edebilir. böyle bir cevap beklemiyordum elbette. hocanın yakınında oturan iki kız araya girip onların grubuna dahil olabileceğimi söylediklerinde de içimden of çekerek suratlarına boş boş bakmıştım.

"sizin konunuz ne?" öyle ya da böyle konuyu beğenmemeliydim.

"tabi bize katılmak zorunda değilsin. sen bilirsin." dendiğini duydum. hoca da müdahalelerine devam ederek çalışkan kızlara katılmamı önerdi. cevabım şöyleydi:

"kendi işimi kendim halledebilirim hocam. sağolun!"

"neden kızıyorsun uğur?"

( cinnet getirip bölüm başkanını azarlayan salak öğrenci ) " kızmıyorum hocam. sadece sinirlendim. kusura bakmayın bağırdıysam.." vb vb sonra yerime geçip oturdum sandalyeme ve çalışkan kızlarla 'theories: classic and modern' başlıklı konuyu hazırladık.

bölüm başkanıyla dialogumuz ilginç gelişmişti zaten. derslerde beni duymayan, yok sayan bir kadındı. doğru cevabı tek veren benken beni duymayıp, cevabı alamayınca da "arkada birisi ... diyordu." demiş olmasına inanamamıştım. dersten sonra yanına bir şey sormak için gittiğimde yüzüme bakmadan seri adımlarla koridorda yürüyerek yarım yamalak cevaplar verirdi. buna rağmen derste bana sorular sorar, sıkıştırırdı. tam tarih kestiremiyorum -ama yukarıdaki tartışma dialogundan sonra olsa gerek- iletişimimiz normale, hatta ve hatta iyiye döndü. son kez yanına gittiğimde şöyle bir soru sorabilmiştim:

"hocam neden diye sormayın ama avusturya'dan 3 yıllık yasağım var. bu erasmus'ta vize alırken problem çıkarır mı?"

aliens 2

2008-08-05T02:28:00.004+03:00

bir ingilizce dersiydi. hoca 'group discussion' yaptıracaktı ve birileriyle ilk kez kaynaşmam kaçınılmazdı. önceden bahsettiğim ayrışmalar kendi içlerinde gruplarını oluşturmuşlardı bile. dışarıda kalan iki kişiyi de hoca önceki yazımda bahsettiğim 'çalışkan' kızların grubuna ekledi. böylelikle dört kişilik bir grup oluşturmuş olduk. muhabbetleri hoştu. çok da boş konuşmuyorlardı ve zeka parıltıları görülüyordu. ilginç bir şekilde magazini sıkı sıkıya takip ediyor ve kadın programlarından bahsedip gülüyorlardı. eleştirel yaklaşıyorlardı. bunun bir alışkanlık haline geldiğini bilemezdim o günlerde. bizim bölümde ne aradıklarını hiç bilmiyorum, çünkü apolitiktiler. sosyal demokrat tavırları ciddi -ancak gündelik- konuları konuştukça muhafazakarlığa kayıyordu. özet şuydu; zengin ve tutucu ailelerin çocukları ve kabuklarını kıramamış, aile içinde geçen yaşamlar. onları birbirlerine bağlayan nokta buydu. derslerin tam olarak ingilizce işlenmemesinden dem vuruyorlardı. derslerdeki zorluklar önemli değildi. onların ödevi öğrenci olmaktı ve ödevlerini çok iyi gerçekleştiriyorlardı.

bol bol dedikodu yaptık birlikte. bir ortamda sevmediğiniz insanlar varsa eğer, onlarla ilgili konuşursunuz. sınırları çok belirsizdir, ancak kaçınılmaz bir büyüsü vardır dedikodunun. geçen yazıda bahsettiğim kalabalık ve boş olan gruptan hoşlanmıyorlardı. üç erkekten oluşan grubla dalga geçiyorlardı. kendi aramızda 'altın kızlar' diye hitap ederdik onlara. sosyomanyak rüküş kızın hiç susmayan rahatsız edici sesinden dem vurur, gülerdik ona. derslerde onların yanında otururdum. öğlenleri birlikte yemek yerdik. tabi benim sınıf dışındaki arkadaşlarım yoklarsa.

sınıftan kendime arkadaş olarak seçtiğim bu iki kızla ilişkimiz bir başka ingilizce dersinden sonra zayıfladı ve koptu anlam veremediğim bir şekilde.bu da bir başka yazının konusu olacak bir hikaye..

aliens - 1

2008-08-02T02:27:00.004+03:00

ilk dönem başladığında okula büyük bir gerginlikle gitmiştim. sınıf arkadaşlarım nasıl 'yaratıklar' olacaklardı acaba? boyalı yüzleri, kararmış tenleri, küçük dünyaları, yamuk ağızları, sarı saçlarıyla ve daha bilimum 'yaratık' özellikleriyle donanmış nice tiplemeyle aynı havayı soluyacaktım?

ilk haftalar hiçkimseyle konuşmadım gerekmedikçe. derslere sık sık geç kalışım (hele ki ilk derslere kesin geç kalışım) ve rahat tavırlarım beni üst sınıftan sanmalarına neden olmuştu. onlardan biri olduğumu öğrenmeleri zaman aldı.

sınıftan birileriyle ilk, zorunlu kaynaşmama kadar uzun bir gözlem evresi geçirdim. en güçsüz parçaçıklar olan ilk gruplaşmaları inceledim. süslü ve boş konuşan kızlardan oluşan bir grup vardı. bunlar aralarında hemencecik kaynaşmış, diğerlerini dışlamaya bile başlamışlardı.

üç erkekten oluşan bir diğer grup da hazırlıkta tanışan üç burslu çocuktu. bunlar kurtlar vadisi izleyen, bölümle ilgili kitalar okuyan, derin devlet oyunları konusunda kahvede oturan adamlarla aynı düşüncelere sahip, muhafazakar-milliyetçi tiplerdi. onlara 'altın kızlar' derdim. genelde bir arada otururlardı derste. bazen de diğerlerinin aralarına karışıp onları incelerlerdi ama bana hep bir samimiyetsizlik hissi verdiler. hatta içlerinden biri derste o kadar çok konuşuyor ki sınıfta seven pek yok. hoca der anlatırken sürekli bir onaylamalar ya da reddetmeler gidiyor. hani sussa da dersi dinlesek diyoruz.ilk gördüğümde "erkeklerden bunu sevmeyeceğim kesin." demiştim kendi kendime..

bir diğer grup iki kızdan oluşuyorlardı. bu idealist kızlar için dersler önemliydi. önemli olmasına önemliydi dersler ama bunun sebebi yalnızca ders olmalarıydı. dersler dışında televizyondaki magazinel programları ve dizileri sıkı takip edip onlarla ilgili geyikler yaparlardı. diğerlerinden çok daha fazla takdir ettiğim bir davranış olduğunu kabul etmeliyim ancak bu davranışın sınırları aşılınca çevreye de aynı gözle bakmaya başlar insan.

sabit olmayan bir karakterimiz daha var. o da kızlardan gıcık olacağım karakter olarak seçilmişti. abartılı, kokoş bir tipti. kocaman halka küpeler takar, parlak ve süslü kemerlerle şıkır şıkırdır. hele o simli takıları.. bedeni bacaklarına oranla uzundu ve sonradan görme abartılı havasıyla annesinin kıyafetlerini giyinmiş ve süratını rasgele boyamış bir kız çocuğuna benzerdi. bir de sosyomanyak olur bu tipler. herkesi tanıyan sosyal insanlardır.

gelecek bölümlerde sınıfla ilk kaynaşmalarımı, sınıftaki ilk bölünmeleri ve ittifakları anlatacağım. ek olarak da gelecek teorilerimi ekleyeceğim. =)

2008-07-29T00:52:00.008+03:00

günlerdir yasemin mori şarkıları dinleyerek eğleniyorum. eğleniyorum dediğim yerine göre hüzünleniyorum, yerine göre neşeleniyorum. ama üzerimde bıraktığı etkiyi seviyorum.

dinletmek istediğim ilk şarkı bu. ilerleyen günlerde yenileri de gelecektir..

Konuşmak - Yasemin Mori

sözler (yasemin mori) :

bazen keserdim, biçerdim
yakardım giderdim belli ki sorun bu!
hem de yanardım, dönerdim
gün olurdu sönerdim
sabit kalsam olur mu?

zaten yıprandım, yırtardım
gerekirse bağlardım ama hep geç olurdu!
şimdi duruldum
sana inanır dururdum
bir de seni başıma taç yapardım!

ben seni dinlemedim
sen beni anlamadın
cevapsız soruların
boynumda kolların, al senin olsun!
sen beni yenemedin
çünkü ben senle oynamadım!
kurnaz oyunların, çıkmaz bu yolların
al senin olsun!

çünkü güzeldin üzerdin
etrafta dönerdin, ama gitmen kolaydı
düşününce geçerdim, bir oh çekerdim
nasılsa tek kişilir bir oyun bu
zaten yıprandım, yırtardım
gerekirse bağlardım ama hep geç olurdu
sonra yorardım, sorardım ;
sorun ne?

benimde aklım var dolanan peşinde !

dersin " bugün "
hergün aynı..
dersin "bugün"
her gün aynı..

beyaz ev

2008-07-21T00:09:00.004+03:00

beyaz bir evimiz olsun. duvarları, eşyaları, herşeyi beyaz olsun. gözlerimizi mahvetsin o renk. kör olana kadar mutlu kalabilelim ama. kafamızı karıştırmasın kırmızılar, maviler. biz kirsiz yaşantımıza bakalım. beyaz duvarlara koca koca pencereler açalım. eşyalar da keskin hatlı olsun, beyaz renkte. keskin hatlı, beyaz koltuklarımıza oturup duvar boyu camdan pencerelerimizden sokakları izleyelim; sonbaharda yağmuru, kışın karı, baharda ağaçları, yazın da insanları. kurulalım beyaz dünyamıza kirli insanları izleyip kınayalım. acıyalım, küçümseyelim onları, ne de basitler bize kıyasla. beyaz evimizde az eşyamız varı görüp gözleri hiç doymuyor diye düşünelim. sonra beyaz çizgiler çekelim aynalı cam sehpalarımıza. beyaz koridorda salına salına yürüyelim bir o duvardan, bir o duvara. pamuklu beyaz çarşaflarla kaplanmış ortopedik yatağımıza düşelim sarmaş dolaş. kalkamayalım, sevişelim beyaz düşler kurarak. beyaz izmaritli sigaramızı yakıp, beyaz duman halkaları çıkaralım havaya. banyoya uğramamız şart. beyazların içinde olup pis kalmak olmaz. tabi ki beyaz taşlarla kaplanmış bir oda banyo dediğimiz. tavanı beyaz alçıdan, duvarları beyaz kare taşlardan ve zemin beyaz taşlardan yine. ellerimizi yıkayalım ılık suyla önce. su biraz daha ılıklaşınca girelim duşa. sağanak bir düş gibi aksın tepemizden, arındırır gibi ruhumuzu. beyaz bezlere beyaz sabunlar sürelim, hindistan cevizli şampuanlar dökelim beyaz köpüklere boğulalım. su aksın tepemizden, köpükler giderinde şişsin duşun. yumuşacık havlularımıza sarınalım sonra, beyaz olanlara. başka renk yok zaten beyaz evimizde. bildiğimiz tek renk bu.

kaplumbağa

2008-07-17T18:44:00.001+03:00

vaktim uzun
aceleye gerek yok
yüküm de ağır sırtımda
bir hayat taşıyorum
bazen durup da
çekiliyorum kabuğuma
bekliyorum bir şeyleri
son gibi, ölüm gibi...
takılıyorum
yuvarlanıyorum
ama hiç acelem yok
ölümü arıyorum dünyada
boşa değil ya
bu ağır adımlarım

2008-07-07T01:16:00.001+03:00

Second Love - Pain of Salvation

mouline rouge - all you need is love

2008-07-06T00:31:00.001+03:00

All You Need Is Love - Moulin Rouge

bu gece kaşıntım var. moulin rouge çekiyor canım. görünen o ki ağlayacağım bol bol..